Don Broco: ‘Ik houd van liedjes waarop we niet als onszelf klinken’

2 Februari komt het derde studioalbum van Don Broco uit. De Britten hebben het er maar druk mee: de laatste loodjes van het album, een komend optreden in een Engels stadion en ondertussen ook nog even een minitour door Europa. Mazzel voor de Nederlandse fans: 7 november stonden de heren in Utrecht. Een mooi moment om ze even uit te horen over dat nieuwe album. ‘We zijn echt tegen onze instincten ingegaan.’

img_8054De donkere kant van technologie

Het is dus nog even wachten op Technology. Inmiddels weten we wel al hoe de vormgeving eruit gaat zien. Het derde album van de Britse band heeft een nogal opvallende cover: een aanvallende hond vermomd als heilige. Zanger Rob Damiani: ‘Het begon met de naam van het album, en dus eigenlijk met het schrijven van de single waarnaar het vernoemd is. Het liedje gaat vooral over hoe ik moderne social media haat. Als ik naar mijn vrienden kijk, zie ik ze nu echt in een ander licht door alles wat ze op social media plaatsen. Dat zorgt ervoor dat ik ze niet meer aardig vind. Toen dat liedje klaar was en we naar de teksten van de andere liedjes voor het album keken, bleek er een soort ‘running theme’ te zijn. De manier waarop technologie bepaalde kanten van de mensheid belicht en vergroot. Een van de andere liedjes, Porkies, gaat over de opkomst van fake news en mensen die alleen maar onzin roepen op het internet. Je kan tegenwoordig alles op internet zeggen en mensen geloven het. Meer liedjes op het album passen in dat thema. Alles tegenwoordig draait op technologie, het heeft een bijna religieuze waarde. Zonder technologie zijn mensen verloren. Als het internet nu plat zou gaan, zou de wereld uit elkaar vallen. We vonden het leuk om te spelen met het idee van dat religieuze, sterke gevoel dat rondom technologie hangt. We waren gewoon wat afbeeldingen aan het doorkijken toen we de hond tegenkwamen. Dat symboliseerde heel goed de wilde kant van technologie. Natuurlijk zitten er ook goede kanten aan, medicijnen en communicatie… Maar als iets zó goed is, zit er ook altijd een donkere kant aan. De voorkant van het album is natuurlijk ook net hoe je het zelf interpreteert, maar dat was hoe wij het zagen toen we hem samenstelden.’

img_8068Fuck it, we zetten ze er allemaal op

Het nieuwe album bestaat uit 14 nummers, 16 als je de deluxe versie hebt. In deze tijd van technologie is het een bijzondere keuze om nog een album te maken, laat staan eentje met zoveel nummers erop. Drummer Matt Donnelly: ‘Het wordt interessant om te zien of mensen over tien jaar nog steeds albums uitbrengen. Maar een album heeft iets fantastisch, want je kan er zoveel meer mee zeggen dan met een liedje. Ik denk niet dat albums ooit zullen verdwijnen. De opkomst van muziek in een fysieke vorm is nu een ding. Mensen gaan terug naar vinyl, ze willen iets tastbaars in hun handen houden, juist omdat we overal steeds meer technologie voor gebruiken en alles in het formaat van een telefoon past. Albums waren ooit de enige manier om in contact te komen met muziek, zo belangrijk zijn ze niet meer, maar ik denk ook niet dat ze ooit zullen verdwijnen.’ Rob sluit zich daarbij aan. ‘Zolang er muziekfans zullen zijn, mensen die meer doen dan een liedje horen op de radio en het daarna weer vergeten, zolang er artiesten zijn die belangrijke muziek proberen te schrijven, zolang zullen er altijd albums bestaan. Wij schrijven geen album met de gedachte van, “oké, dit wordt een single, laten we nu dit of dat gaan schrijven.” We schrijven wat we willen schrijven en dan kijken we wel wat het wordt. Mijn favoriete liedjes, van onszelf maar ook van andere artiesten, zijn vaak juist niet degene die als single uitgebracht zijn. Zolang wij tevreden met liedjes zijn, zullen we het uitbrengen. Dus wie weet, misschien wordt het volgende album wel dertig nummers lang. Dat zou cool zijn. Tegelijkertijd, als je een album met tien nummers hebt, en elk nummer is fantastisch, dan is dat ook prima. Maar toen wij op het punt kwamen om te kiezen welke liedjes op Technology moesten komen, dachten we: “Fuck it, we zetten ze er gewoon allemaal op. We houden van allemaal dus laten we ze delen met iedereen!”’

Tegen instincten in

De vijf liedjes van Technology die tot nu toe uitgebracht zijn, klinken wederom heel anders dan hun vorige album, Automatic. Rob legt uit dat het een stukje bewuste keuze was, maar ook een natuurlijk proces. ‘Toen we begonnen met schrijven, wisten we dat we niet hetzelfde wilden doen als op Automatic. We wilden het mixen en het interessant houden voor onszelf. Het meest logische om te doen was om precies het tegenovergestelde van Automatic te doen. Dat album was een heel gelikt poprock-album, heel smaakvol qua arrangementen en heel subtiel. Dus nu hebben we het album onuitstaanbaar, luid en scherp gemaakt. We gingen echt tegen onze instincten in, ten opzichte van Automatic. Dat was de enige bewuste beslissing die we hebben gemaakt. Vanaf dat punt zijn we gewoon gaan schrijven wat in ons opkwam. In alle liedjes vind je wel een groove waardoor ze bij elkaar passen, ook al klinken ze niet hetzelfde.’

Live als prioriteit

Automatic was het eerste album dat de band in een echte studio schreef. Voor Technology besloten ze nu een andere insteek te kiezen. Matt: ‘Dit album is geschreven terwijl we ons voor probeerden te stellen hoe het zou zijn om hem live te spelen. Technology is echt geschreven om live gespeeld te worden. Automatic was een studioalbum waarbij we veel meer gefocust waren op een glimmend, glad geluid.’ Rob: ‘Dit keer hebben we live onze eerste prioriteit gemaakt.’

On-Don Broco-achtig

Het duurt nog een paar maanden voor de rest van de wereld van Technology kan genieten en zijn eigen favorieten kan kiezen. Rob en Matt hebben dat natuurlijk wel alvast kunnen doen. Rob: ‘Het verandert elke keer, maar momenteel is het voor mij Something To Drink. We schreven het liedje drie jaar geleden, toen we in de studio wat aan het rommelen waren voor Automatic. Er zat een soort grungy gitaar in, waar ik dan stomme tekst overheen zong, terwijl ik deed alsof ik Kurt Cobain was. Het klonk heel anders dan de rest op Automatic, maar we hebben het toch opgenomen omdat we er wel iets in hoorden. Toen we met dit album aan de slag gingen, vonden we de voicememo terug, en dat was ons startpunt. Het is het meest on-Don Broco-achtige liedje op het album. Ik houd wel van liedjes waarop we niet als onszelf klinken. Dan voelt het alsof we iets nieuws doen en dat is spannend. Dan verras je jezelf. “Wauw, ik wist niet dat we dit konden.” Het klinkt natuurlijk allemaal als Don Broco, maar dit liedje klinkt wel als een nieuw tijdperk voor Don Broco.’ Matt: ‘Om ongeveer dezelfde redenen kies ik voor Porkies. Het klinkt wel als Don Broco, maar agressiever dan ooit. Het is heavy, het is in your face, het heeft een belangrijke boodschap en ik denk dat het fantastisch wordt om hem live te doen. Als je hem voor het eerst hoort, denk je waarschijnlijk: “Oh, dit is nieuw voor Don Broco. Alweer.” Dat wordt spannend. Maar ik weet zeker dat het snel een favoriet gaat worden.’

Advertenties

Don Broco goed op dreef in TivoliVredenburg

Ruim een jaar hebben de fans van Don Broco moeten wachten op een nieuw poppodiumoptreden van de Britse poppunksensatie. Na het voorprogramma van 5 Seconds Of Summer, twee shows in Tolhuistuin vorig jaar en dit jaar een optreden op Pinkpop, was vanavond TivoliVredenburg aan de beurt. 

Waar Don Broco vorig jaar met gemak twee keer Tolhuistuin uitverkocht, is de Pandora vanavond in verhouding redelijk leeg. Aan nieuws rondom de band kan het niet liggen: ze brachten afgelopen week de vijfde single van komend album ‘Technology’ uit en waren daarmee niet van de (oké, voornamelijk Engelse) muziekmedia weg te slaan. Waarom de zaal dan nu verre van uitverkocht is, is een raadsel. Duidelijk wordt wel al snel, dat wie er niet bij is, echt wat mist. 

Don Broco gaat inmiddels al wat jaren en albums mee. De setlist van vanavond is daar een perfecte afspiegeling van. De heren gaan van het heel oude ‘Thug Workout’ naar de kersverse single ‘T-Shirt Song’. Onderweg geven ze ook genoeg aandacht aan de twee veelzijdige albums daar tussenin. Hoogtepunten op de setlist zijn bijvoorbeeld ‘Further’ maar ook uitstekende uitvoeringen van ‘Hold On’ en ‘Nerve’. 

Waar de vorige concerten vooral in het teken stonden van keihard rammen, is Don Broco vanavond niet bang om zich ook van z’n kwetsbare kant te laten zien. Met een akoestische versie van ‘Whole Truth’ en een gedeeltelijk akoestisch ‘Yeah Man’ laat zanger Rob Damiani zich op z’n best horen. Al rondspringend bij de andere nummers gaan zijn klanken nog wel eens in de rest van het geweld verloren. Des te mooier dat er nu ook een moment van rust in de set is ingebouwd. 

De band is goed op dreef vanavond. Natuurlijk zit er hier en daar wel een schoonheidsfoutje in, maar dat houd je nou eenmaal met livemuziek. Liedjes krijgen door andere settingen een meerwaarde ten opzichte van de studio-opnames. Hoewel de nadruk op feesten ligt, zet Don Broco ondertussen ook nog eens gewoon een uiterst strakke show neer. 

2 Februari komt ‘Technology’ uit, en Damiani belooft het publiek vanavond plechtig daarna weer snel naar Nederland terug te komen. Een belofte die wij maar al te graag waargemaakt zien worden. 

Vooraf aan het concert hadden we een interview met twee leden van de band. Dat lees je hier!


Grandioze Sting bij mak publiek

Afgelopen november bracht muzikale held Sting zijn nieuwste album ’57th&9th’ uit. Een album waarmee hij volgens vele terugging naar de rockmuziek en de jazzy sferen achter zich liet. Het duurde niet heel lang na de release voor er een tour aangekondigd werd. Ook Nederland werd niet overgeslagen: gisteravond stond de man van hits als ‘Englishman In New York’ en ‘Fields Of Gold’ in AFAS Live.

Beatles meets country

De avond begint direct met een verrassing. Vooraf werd aangekondigd dat het voorprogramma verzorgd zou worden door Joe Sumner (ja, de zoon van Sting) en The Last Bandoleros. Toch is de eerste persoon op het podium meteen de man van de avond: Sting opent zijn eigen concert. Heel langzaam verschijnen er meer mensen op het podium. Joe Sumner komt erbij en zingt samen met zijn vader het liedje af. Daarna verdwijnt iedereen behalve Joe weer van de planken. Joe speelt drie liedjes en draagt dan de microfoon over aan The Last Bandoleros. Als The Beatles countrymuziek hadden gemaakt, hadden ze waarschijnlijk zo geklonken.

IMG_5795Hoe een concert hoort te zijn

Bij het laatste liedje van TLB verschijnen ook beide heren Sumner weer. Sting kondigt aan het einde een korte pauze aan van een kwartier, en verschijnt tien minuten later weer op het podium. The Last Bandoleros waren goed, écht goed, maar zelfs zij vallen compleet in het niet bij Sting. Wederom bewijst hij een virtuoos te zijn met de basgitaar. En daar stoppen zijn talenten niet: zijn zangkunsten zijn met de jaren absoluut niet verloren gegaan. Dat gecombineerd met een ijzersterke band en een achtergrondkoor gevormd uit The Last Bandoleros en Joe Sumner: dit is hoe een concert hoort te zijn. Foutloos, meeslepend en intiem, ondanks de enorme ruimte waarin Sting staat. Valt er niks op aan te merken? Nou, nauwelijks. Sting slikt soms wat woorden in, maar dat kunnen we hem best vergeven.

Weinig reactie uit de zaal

Het nieuwe werk kan de zaal niet echt bekoren, maar eerlijk gezegd is het publiek sowieso wat tam. Er wordt, behalve voorin de zaal, maar weinig echt meegezongen, en zelfs als het publiek expliciet uitgenodigd wordt door Sting om mee te zingen, is er maar weinig animo voor. Bij andere artiesten had dat voor een ongemakkelijke sfeer kunnen zorgen, maar Sting lijkt zich er weinig van aan te trekken gelukkig.
Wat wel duidelijk meegezongen wordt zijn een paar hitjes, en gek genoeg de covers. Halverwege het optreden nodigt Sting zijn zoon uit bij de voorste microfoon en verlaat het podium. Joe vermaakt ondertussen het publiek met een cover van David Bowie’s ‘Ashes To Ashes’. Dan lijkt het publiek ineens weer te weten hoe meezingen moet. Op dat moment, en wanneer er een stukje van ‘Ain’t No Sunshine’ wordt gespeeld, tijdens ‘Roxanne’.

IMG_5796Feest voor de oren

Hoewel Sting toch al wat jaartjes meegaat, weet hij elk concert weer iets anders neer te zetten, door zijn liedjes net wat anders te spelen. Vandaag valt die eer te beurt aan ‘Englishman In New York’ en ‘Desert Rose’. Bij de eerstgenoemde lijkt hij vooral te spelen met riffjes en ritme, maar bij ‘Desert Rose’ gaan alle remmen los. Het lied begint redelijk klein, en wordt uitgebouwd tot een groots feest voor de oren. Niemand kan nog stil blijven zitten.
Na de feestelijke ‘Roxanne/Ain’t No Sunshine’-medley verlaat hij het podium, om vervolgens nog terug te komen voor niet één, maar welgeteld twee toegiften. Eerst zijn ‘Next To You’ en ‘Every Breath You Take’ aan de beurt, waarna hij nog een keer terugkomt om een uiterst uitgeklede en wonderschone versie van ‘Fragile’ te spelen.

Sting heeft voor dit concert een blik talentvolle muzikanten opengetrokken. En hoewel hij hen ook alle kans geeft om te schijnen, steelt hij zelf onbetwistbaar de show. Vanavond heeft hij weer bewezen waarom hij al tijden tot de groten gerekend wordt, en daar voorlopig nog niet buiten zal vallen ook.

All Time Low als vanouds

Na de aankondiging van het nieuwe album ‘Last Young Renegade’ was het alleen nog wachten op tourdata. All Time Low liet niet lang op zich wachten: de Amerikanen gingen al op tour voordat het album zelfs uit is. Gisteravond stonden ze in Amsterdam in de Melkweg. Iets wat van verre al te zien was: de rij slingerde zich om de Stadsschouwburg heen tot de achterkant van het podium. Logistiek deed de Melkweg het niet zo lekker gisteren, maar gelukkig maakte All Time Low het persoonlijk goed.

ATL1Verrassende setlist

Bij All Time Low weet je over het algemeen altijd precies wat je krijgt. Dat de band opent met ‘Lost In Stereo’ bijvoorbeeld. Oké, in 2014 in Paradiso weken ze daarvan af, maar in 2015 in Utrecht gingen ze daar weer mee door. Om daar vanavond mee te beginnen zou logisch geweest zijn. Maar wat dat betreft verrast de band: ‘Lost In Stereo’ wordt bewaard tot de toegift, en de band trapt af met ‘Kicking And Screaming’ en stoomt meteen door naar ‘Weightless’. Favorieten als ‘Damned If I Do Ya’, ‘Six Feet Under The Stars’ en zelfs ‘Remembering Sunday’ schitteren door afwezigheid. Ze zijn vervangen door de twee singles van het komende album, en wat werk van het vorige album ‘Future Hearts’.

ATL2What you see is what you get

Behalve de setlist is er weinig verrassend in de Melkweg. Van de vieze grapjes die zanger Alex en gitarist Jack maken, tot de rare dansjes van Jack. Van de BH’s die het podium opgegooid worden tot het uiterst strakke speelwerk van de band. Gaat dat dan niet vervelen? Geen minuut! De stukjes “publieksparticipatie” van zanger Alex gaan zo automatisch dat het soms een beetje te geroutineerd voelt, maar dat is het enige wat daarop aan te merken valt. En echt heel erg is het niet: de sfeer boet er niet voor en minder oprecht komt de band er ook niet door over. Ze bieden hun excuses nog aan voor het wat later beginnen dan gepland. De reden: er stonden nog zoveel fans buiten, dat ze wilden wachten tot iedereen binnen was.

ATL3Beetje voorspelbaar maar wel lekker

Het geluid is de eerste paar nummers slecht. Er ligt een galm over alle zangpartijen waardoor de heren wat slecht te verstaan zijn. Wanneer de geluidsman wakker wordt kan het feest echt beginnen. Ondanks dat het oudere werk wat ondervertegenwoordigd is in de setlist, komt er genoeg voorbij om ook de fans van het eerste uur tevreden te houden. Maar ook de wat jongere fans kunnen hun hart ophalen.
Is All Time Low na al die jaren nog echt verrassend? Nee. Was het concert foutloos? Niet helemaal. Drukt dat de pret? Absoluut niet! Elk concert is weer een reden om een kaartje te kopen voor het volgende concert van de band. Hopelijk komen ze, na het nieuwe album en dus met meer nieuw werk, snel weer terug!

You Me At Six niet foutloos, wel memorabel

Je hebt bands die eens in de vijf jaar Nederland met een bezoek vereren, en dan heb je bands zoals You Me At Six, die gisteravond voor de vierde keer binnen drie jaar weer op de planken stond in ons kikkerlandje. De Britse poppunkrockers stonden in november nog in Utrecht en Tilburg en komen in de herfst nog een keer terug voor een optreden in Eindhoven. Woensdagavond was Paradiso in de ban van de band.

The AmazonsThe Amazons groots maar zonder gevoel
Als voorprogramma heeft YMAS landgenoten The Amazons meegenomen. Hun nieuwste single ‘In My Mind’ wordt op zenders als 3FM goed opgepakt, en op het podium staat een band die zelfvertrouwen en ervaring uitstraalt. De muziek en de showverloop zijn geschikt voor grotere zalen. Het lukt de band echter niet om de hele zaal van Paradiso écht mee te krijgen. En dat terwijl de benedenzaal niet eens helemaal gevuld is. Er zit veel variatie in de liedjes, alles wordt goed uitgevoerd, maar het gevoel kunnen ze nog niet goed overbrengen.

Perfecte balans
Daarna gaat alles pas echt los als You Me At Six het podium betreedt. Van begin tot eind is het een feest van herkenning. Of je nou voor het oude werk, of voor het nieuwe werk van ‘Night People’ komt, je gaat niet teleurgesteld weg. De band weet een perfecte balans te brengen van oud en nieuw werk. De band herleeft oude tijden met de fans dankzij liedjes als ‘Underdog’. Tegelijkertijd vieren ze het nieuwe album met tracks als ‘Night People’, ‘Swear’ en ‘Heavy Soul’, bijgestaan door een spectaculaire lichtshow.

You Me At SixSpectaculair geheel
Deze lichtshow is soms nogal een afleiding, maar is niet sterk genoeg om alle fouten van de band te verhullen. Zanger Josh heeft op cd een enorm bereik, maar haalt live niet alle noten. Slechts wanneer hij een aanloopje neemt weet hij de hoogste stukken zuiver neer te zetten. En dat aanloopje neemt hij niet vaak genoeg, waardoor er nogal wat op zijn trefzekerheid aan te merken valt. De stukjes die hij rauwer zingt gaan echter door merg en been en maken een heleboel goed. Gecombineerd met wat publieksinteractie en de bijzondere lampen levert het een spectaculair geheel op.

Elk concert een belevenis
You Me At Six is een band die altijd voor verrassingen zorgt. Van een huwelijksaanzoek op het podium (gefeliciteerd Marco & verloofde!), tot het berispen van de security voor de manier waarop hij omgaat met crowdsurfers. Zelfs het speechen over het redden van de wereld is frontman Josh niet te gek. Je krijgt nooit enkel en alleen een optreden bij YMAS: elk bezoek is een belevenis.

You Me At SixMemorabel
Door dit soort acties laat frontman Josh zien dat hij weet dat er meer in de wereld speelt dan alleen de band. En dat is soms wel nodig ook, want het grootste gedeelte van het optreden stampt en danst hij over het podium alsof hij de koning van de wereld is. Dat grenst niet aan arrogantie, dat gaat die grens ver over! Toch werkt dat op de een of andere manier. De zaal van Paradiso is redelijk leeg, de balkons zijn zelfs afgesloten, maar het voelt alsof de hele wereld zich vanavond binnen deze vier muren bevindt. Foutloos was het vanavond niet, maar memorabel zeker wel!

Glorieuze basloopjes redden White Lies

De Britten van White Lies maakten in 2009 met het album ‘To Lose My Life’ een vliegende start. Ze waren niet meer van de radio of festivals weg te denken. Na opvolger ‘Ritual’ bekoelde de populariteit enigszins. Na de derde plaat ‘Big TV’ werd het even stil. Na drie jaar rust verscheen vorig jaar ‘Friends’. Een album dat mondjesmaat weer de naam White Lies terug deed keren op de radio. Goed nieuws voor de fans, want dan blijft een optreden nooit lang uit. Meerdere optredens in Nederland in dit geval. Gisteravond stond de band in TivoliVredenburg.

img_5619Van zwartgallig tot eighties
Na een prima maar weinig memorabel voorprogramma in de vorm van Anteros gaan om stipt kwart voor negen de lichten in de zaal weer uit. Het gejuich van het publiek laat het duidelijk horen: de band is gemist.
De eerste paar liedjes laat White Lies duidelijk merken waarom ze zo gemist werden. Hun muziek, die wisselt van compleet zwartgallig (eerste album) tot synthesizer-riedeltjes die in de eighties niet misstaan zouden hebben(nieuwere werk), wordt perfect uitgevoerd. Maar dan gaat het mis.

Niet bij stem
Hoewel in een band alle instrumenten hun rol spelen, is zeker live de stem van de zanger allesbepalend. Harry McVeigh is vanavond niet zo best in vorm. Bij de hoge noten gaat het al snel mis en begint zijn stem over te slaan. Dan gaat het weer een paar nummers, en dan herhaalt dat zich weer. Of hij het volgende slachtoffer van de griepgolf wordt, zijn stem teveel vermoeid heeft met het touren of gewoon z’n dag niet had is niet duidelijk, maar feit blijft dat hij normaal gesproken live een stuk beter zingt.

img_5618Saved by the drums
De redding van de band komt in de vorm van de ritmesectie. Dat ritme belangrijk is bij White Lies blijkt uit alles. De manier waarop het publiek beweegt, met vuisten pompend in de lucht, maar net zo goed uit als hoe de band er zelf mee omgaat. De hits die ze al jaren spelen worden speels gemaakt door het refrein ineens te vertragen, of juist ingetogener uit te voeren. Dat is een fijne afwisseling aangezien het oude werk soms wat mechanisch uitgevoerd wordt en wat emotie mist, en het nieuwe werk er nog wat onzeker uitkomt.
De ster van de avond is zoals ook op de albums: de basgitaar. Waar sommige bands dit instrument ver op de achtergrond zetten, is hij bij White Lies altijd en overal hoorbaar. De basgitaar draagt de liedjes en tilt ze live nog eens naar een hoger niveau.

Kortom: het optreden in TivoliVredenburg is niet het beste wat Nederland ooit van de band gezien heeft. Maar het was zeker genoeg om weer even een geheugensteuntje te krijgen van waarom de band ooit zo populair was en hoe ver ze binnenkort weer zouden kunnen komen.

Meezingfeest bij Young Guns en Lower Than Atlantis

Zowel Lower Than Atlantis als Young Guns stond vorig jaar nog in Nederland, maar keerde deze week alweer terug voor een gezamenlijke avond in Patronaat. Dat klinkt als een feest voor de fans. En dat was het ook.

img_5502Lower Than Atlantis trapt af, iets later dan gepland. Van begin tot eind is het optreden energiek en dat pakt het publiek direct op. Alles wordt meegeschreeuwd, meegeklapt en meegesprongen. Als je de band echter niet kent, klinkt alles hetzelfde. Daar komt nog eens bij dat de zanger heel veel zingt met zijn tanden op elkaar, waardoor hij slecht te verstaan is en moeilijk de aandacht vast kan houden.
Verder zit alles goed in elkaar. De band speelt als een goed geoliede machine en op de liedjes valt ook niks aan te merken.

img_5512Wanneer Young Guns het podium betreedt, lijkt de zaal wel wat leger te zijn. Toch is dat aan de energie of het volume van het publiek absoluut niet te merken. Ze spelen voor ieder wat wils: een perfecte balans tussen oude nummers en werk van het nieuwste album ‘Echoes’. Het geluid laat nogal wat te wensen over, maar dat is dan ook het enige wat er op aan te merken valt. Na een uur verlaten de Britten het podium weer, tot ze door het publiek teruggeroepen worden voor een toegift. Daar gaat duidelijk iets mis: de zaallampen blijven uit waardoor het publiek bijna automatisch om meer blijft vragen. En hoewel dat duidelijk niet de bedoeling was, is de band niet te beroerd om terug te komen voor nog een nummer. Hij werd tijdens het optreden al een paar keer geroepen en nu geven ze er gehoor aan: als afsluiter van de avond spelen ze hun eerste “grote” single ‘Crystal Clear’.

img_5504Hoewel de bands qua muziekstijl erg goed bij elkaar passen, had het contrast qua optreden niet groter kunnen zijn. Waar Lower Than Atlantis overduidelijk gewoon komt om te rammen, en tussendoor nauwelijks een woord wisselt, neemt Young Guns daar juist uitgebreid de tijd voor. En terwijl Lower Than Atlantis graag de liedjes afsluit door er nog overbodige muziekstukjes achter te plakken, is alles van begin tot eind bij Young Guns strak. Het enige wat echt overeenkomt tijdens beide optredens, is in hoeverre het publiek de longen uit het lijf schreeuwt.
Al met al: het is een avond vol overheerlijke Britse poppunk en voor welke band je ook kwam, je gaat sowieso niet teleurgesteld naar huis.