Beter dan Don Broco wordt het niet

Twee jaar geleden maakte Nederland voor het eerst kennis met Don Broco live. Ze openden toen voor 5 Seconds Of Summer, en mochten daarna op hun eigen succes door. Ze stonden twee keer voor een uitverkochte Paradiso Noord, deden vorig jaar nog een concert in TivoliVredenburg en oh ja: ze hebben ook al op Pinkpop gestaan. Gisteravond keerden ze terug naar Amsterdam voor een optreden in de Melkweg. 

Perfect voorprogramma

Het voorprogramma vanavond is het Schotse The LaFontaines. Ze klinken alsof iemand Linkin Park en Don Broco in een blender heeft gegooid: rap wordt gecombineerd met gelikte popmelodietjes en zware basloopjes. De frontman domineert het podium en weet de hele zaal naar zijn hand te zetten. Tussen al het gedans en af en toe een wat moeizaam verstaanbaar woordje Schots door zet de band een uitstekende show neer. Als voorprogramma wordt er van je verwacht dat je het publiek opwarmt, en dat deed The LaFontaines perfect! In oktober komt de band terug voor een eigen show, en als vanavond daarvan enigszins een voorproefje was, wil je dat niet missen!

De setlist is de dooddoener

Dat het overgrote deel van het publiek toch echt voor de hoofdact komt, blijkt al snel aan hoe de band op het podium onthaald wordt. Het wordt meteen duidelijk: de band is gekomen voor een feestje, maar het publiek net zo goed.

De setlist is een mooie afspiegeling van de albums en een van de EP’s die Don Broco sinds 2008 uitgebracht heeft. Uiteraard komt het hele oude ‘Thug Workout’ voorbij, maar is vooral het in februari uitgekomen album ‘Technology’ goed vertegenwoordigd.
Het is broeierig warm in de zaal, en dat maakt het wat lastig om helemaal los te gaan. Helaas is ook de setlist zelf op sommige punten een dooddoener. Toen we zanger Rob vorig jaar spraken vorig jaar spraken, gaf hij al aan dat ‘Something To Drink’ zijn favoriete nummer van het nieuwe album is. Dat deze gespeeld wordt vanavond, mag dus voor niemand een verrassing zijn. Toch is dit liedje op het album al een beetje een vreemde eend in de bijt, en live valt hij ook uit de toon, waardoor de set een beetje inkakt. Ook is het erg jammer dat tracks als ‘What Do You Do To Me’, ‘Further’ en ‘I Got Sick’ schitteren door afwezigheid.

100%

Maar tot zo ver de minpuntjes. Don Broco is absoluut weer in topvorm vanavond. De band straalt zelfvertrouwen, plezier en vooral heel veel ervaring uit. Elk liedje wordt live naar een hoger niveau getild, door een iets andere uitvoering bijvoorbeeld, maar boven alles door de uitstekende manier van spelen van de band. Dat is vooral goed te horen bij het op zich al wonderschone ‘Nerve’, waarvan het publiek nu kan genieten in een uitvoering met prachtige, foutloze meerstemmige stukjes.
Don Broco geeft op het podium altijd 100%, maar eist net zoveel inzet van het publiek. De hitte is in de zaal dan wel nauwelijks uit te houden, dat is voor veel bezoekers geen belemmering. Er wordt gesprongen, gecrowdsurfed, mensen komen op het podium om zichzelf op te drukken en er is zelfs een soort gemeenschappelijke sit-in, waarbij er geroeid wordt. Ja, echt. Zo zie je maar weer: bij Don Broco weet je nooit wat je krijgt.

Buiten mocht het dan plenzen van de regen, donderen alsof de hemel op ons neerviel en in de Melkweg wat het ook niet bepaald aangenaam: Don Broco heeft wel (weer) bewezen het trotseren van al die moeilijkheden waard te zijn. Beter dan dit worden concerten niet.

Advertenties

Lauv toont zich dé belofte voor het festivalseizoen

Ongeveer een jaar geleden bracht de Amerikaanse artiest Lauv een zomerhit-to-be uit: ‘I Like Me Better’. Maar de zomerhit bleef uit, en verder hoorde het grote publiek niks van hem. Als fan kon je je borst echter natmaken: de fantastische liedjes bleven komen en ondanks de weinige mainstream-aandacht groeide de fanbase genoeg voor een stijf uitverkochte Europese tour. Gisteren stond deze toekomstige grote naam in de Melkweg.

file3Zoals het bedoeld is

Wanneer de zaallichten uitgaan klinken de eerste tonen van een uitgeklede versie van ‘I Like Me Better’. Na het eerste couplet stoomt de 24-jarige Amerikaan meteen door naar ‘Paris In The Rain’. Stap voor stap werkt hij de Spotify-playlist van ‘I Met You When I Was 18’ (“a story”) af. Zo krijg je live ook echt het verhaal voor je kiezen zoals dit muzikale wonderkind het bedoeld heeft. Grotendeels dan: ‘The Other’ wordt overgeslagen en na een paar nummers speelt Lauv ‘Paranoid’, een nog niet uitgebrachte track.

Extra dimensie live

Lauv live is een beleving op zich. De studio-versies van zijn tracks zijn al catchy en dansbaar, maar live geeft hij elk liedje nog een extra dimensie. Bij de een door de drop te vergroten, bij de ander door er met gitaar een extra stem bij te spelen, bij weer een ander juist door het liedje als ingetogen pianoliedje te beginnen. Lauv is overduidelijk niet bang zich kwetsbaar op te stellen en verstopt zich niet achter de instrumenten.

file2Goed te horen

Ondanks dat Lauv nauwelijks stil staat, is hij bijna altijd loepzuiver. Wat jammer is van veel elektronische popartiesten, is dat er maar weinig live gespeeld wordt en dat ook de zang elektronisch aangevuld/ondersteund wordt. Lauv is qua zang daarop geen uitzondering, maar zijn microfoon staat goed genoeg afgesteld om zijn live-stem duidelijk te horen. Daarnaast wordt hij bijgestaan door een drummer en een toetseniste, en pakt hij regelmatig de gitaar erbij of neemt hij plaats achter de toetsen.

Jazz-settingen

Lauv heeft korte tijd jazzgitaar gestudeerd. Dat hoor je op studio-opnames niet zoveel terug, maar live komt dat ineens naar voren in de settingen van bepaalde liedjes, of de gitaarpartijen die hij er zelf overheen speelt.
fileWaar veel artiesten tegenwoordig de verleiding niet kunnen weerstaan om een cover in de setlist te proppen, heeft Lauv genoeg aan zijn eigen liedjes. Het publiek zingt vanaf de eerste seconde hard mee, maar is vooral bij de toegift van ‘I Like Me Better’ (nu de volledige versie) en zijn eerste uitgebrachte single ‘The Other’ goed te horen.

Deze zomer is Lauv onder andere te bewonderen op Lowlands. Het hele festivalseizoen is hij in Europa te bewonderen en ongetwijfeld gaat hij daar een heleboel nieuwe fans maken. Als vanavond er enigszins een voorproefje van was, kan het succes nu echt niet lang meer uitblijven.

Toto nog altijd heer en meester op het podium

De wereld bestaat uit twee soorten mensen: mensen die afkeurend beginnen te kreunen als ze de drums van Toto’s ‘Africa’ horen, en zij die losgaan. Maar Toto is zoveel meer dan die ene megahit. Dat bewijst de band momenteel tijdens hun ’40 Trips Around The Sun’-tour. Gisteravond stonden ze in een uitverkochte Ziggo Dome.

Roestig begin

Na veertig jaar liedjes schrijven en vooral touren, is het altijd maar afwachten of een band nog wel op z’n best is live. De eerste drie liedjes zijn een slechte voorbode: zanger Joseph Williams haalt de hoge noten niet en Steve Lukather is bij het prachtige ‘I Will Remember’ een deel van zijn tekst kwijt.

img_9538Elke tour een ander sausje

Maar na de eerste drie nummers slaat het om. De band is ingespeeld/-gezongen en is niet te stoppen. Een uur lang knallen ze liedjes eruit, de een nog strakker uitgevoerd dan de andere. Het maakt niet uit hoevaak je Toto ziet, elk liedje krijgt elke tour een ander sausje. Geen enkele uitvoering van bijvoorbeeld ‘Rosanna’ is ooit hetzelfde.

img_9540Verrassende setlist

Deze tour heeft de band, naast de standaard percussionist, drummer, bassist, gitarist en twee toetsenisten, ook iemand meegenomen die onder andere saxofoon, fagot en mondharmonica speelt. Een welkome aanvulling op de band waardoor ze liedjes kunnen spelen die ze lang, of zelfs misschien wel nog nooit live gespeeld hebben. De verrassende setlist bevat het wonderschone ‘Lea’, ‘English Eyes’ en zelfs het instrumentale ‘Jake To The Bone’.

Op de koffie voor goede verhalen

img_9544

Na een uur gaat het tempo omlaag. De bandleden pakken er krukjes bij en gaan de geschiedenis van Toto in. Zo vertelt toetsenist/zanger David Paich over het ontstaan van de band, en deelt Steve Porcaro met het publiek hoe hij de Michael Jackson-hit ‘Human Nature’ schreef. De band wisselt anekdotes af met een couplet en een refrein van de desbetreffende liedjes en doet het voelen alsof je op de koffie bent bij vrienden en luistert naar goede verhalen.

Veertig jaar in ruim twee uur

img_9546Het laatste deel van de set heeft ook verrassingen in zich. Zo speelt de band een stuk van de soundtrack van Dune, een film waar de band de filmmuziek voor heeft geschreven en gespeeld. Wat ook een verrassing is, is dat ‘Pamela’ helemaal niet gespeeld wordt. Maar met veertig jaar songs en slechts twee uur om je eigen geschiedenis door te lopen, moet er af en toe wel een liedje sneuvelen. Uiteraard wordt er afgesloten met ‘Africa’, die door het publiek met open armen ontvangen wordt.

De toegift is het prachtige ‘The Road Goes On’, hopelijk een belofte dat de band nog heel wat meer jaartjes zal blijven touren. Want Toto heeft het vanavond bewezen: ook na veertig jaar zijn zij nog heer en meester op het podium.

Groots maar intiem concert van Hurts in Tivoli

Hurts scoorde met ‘Wonderul Life’ en ‘Better Than Love’ twee nette hitjes in Nederland. Hoewel ze daarna voor het overgrote publiek misschien minder zichtbaar werden, zijn ze zeven jaar later nog steeds geliefd bij de fans. As er één ding is wat ze duidelijk maken bij concerten, is dat het wel.

Rommelig begin

Het optreden start moeizaam. De intro is te lang en de eerste twee of drie nummers lijkt het alsof elk bandlid voor zichzelf speelt. Het is rommelig en chaotisch en het lijkt zelfs heel even alsof het een routineklusje is geworden voor de muzikanten. Gelukkig ebt dat gevoel na de wat moeizame start weg.

Intiem concert

Hurts draait om het duo op de voorgrond: zanger Theo Hutchcraft en pianist/gitarist Adam Anderson. Zij staan beide volop in de spotlight en hoewel ze daar zeven jaar geleden nog zichtbaar aan moesten wennen, genieten ze nu van elke seconde. Vooral Hutchcraft heeft zich ontpopt in een charismatische frontman. Zijn dansjes, knipogen en de rozen die hij nonchalant het publiek ingooit zorgen ervoor dat het voelt als een intiem concert en dat hij iedereen in de zaal ziet en aandacht geeft. Het publiek reageert daar gretig op en zingt, weliswaar vooral op commando, uit volle borst mee.

Moeiteloze noten

Boven alles excelleert Hutchcraft vooral in het zingen. Zijn typerende stem sleurt je de muziek in en zorgt ervoor dat je alle emoties uit de liedjes ervaart alsof je het zelf meegemaakt hebt. Hij raakt praktisch elke noot moeiteloos, zelfs tijdens het dansen of springen.

Meerwaarde van live

Veel liedjes krijgen een net iets andere setting live dan op het album. Denk aan een ballade-achtige start van ‘Better Than Love’ bijvoorbeeld. Daardoor heeft het live zien van Hurts elke keer weer een meerwaarde, ondanks dat ze zo goed zijn dat het net zo strak klinkt als op de cd.

Na zeven jaar is Hurts gegroeid van een ingetogen, donkere band naar een meeslepende popsensatie. Elk concert worden ze net weer een stukje beter en elk nieuw album bevat weer nieuwe verrassingen. Ze krijgen in Nederland nog lang niet de hoeveelheid aandacht die ze verdienen, maar zolang ze terug blijven komen en dit niveau concerten blijven geven, valt er niks te klagen.

Milky Chance ijzersterk maar afstandelijk in Melkweg

Begin dit jaar bracht het Duitse duo Milky Chance hun tweede album ‘Blossom’ uit. Hoewel dat de heren bij onze Oosterburen weer hit na hit opleverde, hoorden we hier in Nederland er maar weinig van terug op de radio. Toch slaagden Clemens Rehbein en Philipp Dausch erin de Melkweg binnen no-time uit te verkopen. 

img_8225Extra laag in de liedjes

‘Blossom’ is de opvolger van ‘Sadnecessary’, het album met wereldhit ‘Stolen Dance’. Het album is goed, maar kan na een tijdje wat eentonig worden. Live weet de band het grotendeels te voorkomen door de liedjes uit te diepen. Gewapend met een extra percussionist (die ook basgitaar en de toetsen bespeelt trouwens) weten ze de liedjes een extra laag te geven waardoor ze stuk voor stuk meer gaan schitteren.

Aandacht verslapt snel

img_8214Toch ontkomen ze niet aan de eentonigheid. Hoe verder het concert vordert, hoe meer de aandacht van het publiek ook merkbaar verslapt. Waarschijnlijk omdat er behalve de muziek maar weinig gebeurt op het podium. Pas bij het laatste nummer van de toegift gooit de band alle remmen los. Behalve een ‘Gaat het nog steeds goed Amsterdam??’ en het aanmoedigen van meeklappen is er voor de rest bizar weinig interactie met het publiek.

Afstandelijk

De indruk die de band wekt is dat ze het heerlijk vinden om muziek te maken maar daarbij eigenlijk net zo lief voor een lege zaal staat. De muzikanten lijken gezamenlijk in een bubbel te zitten en de rest van de zaal maar gewoon te laten voor wat het is, en dat is erg jammer.

img_8231IJzersterk maar niet memorabel

Op de muzikale uitvoering op zich valt weinig aan te merken. Op één liedje na is alles loepzuiver en de band is goed op elkaar ingespeeld. Muzikaal gezien is de band echt ijzersterk. De fans zullen blij zijn geweest om een groot deel van de favorieten live gehoord te hebben, maar wat meer interactie had het verschil kunnen maken tussen een goed concert, en een memorabel concert.

Don Broco: ‘Ik houd van liedjes waarop we niet als onszelf klinken’

2 Februari komt het derde studioalbum van Don Broco uit. De Britten hebben het er maar druk mee: de laatste loodjes van het album, een komend optreden in een Engels stadion en ondertussen ook nog even een minitour door Europa. Mazzel voor de Nederlandse fans: 7 november stonden de heren in Utrecht. Een mooi moment om ze even uit te horen over dat nieuwe album. ‘We zijn echt tegen onze instincten ingegaan.’

img_8054De donkere kant van technologie

Het is dus nog even wachten op Technology. Inmiddels weten we wel al hoe de vormgeving eruit gaat zien. Het derde album van de Britse band heeft een nogal opvallende cover: een aanvallende hond vermomd als heilige. Zanger Rob Damiani: ‘Het begon met de naam van het album, en dus eigenlijk met het schrijven van de single waarnaar het vernoemd is. Het liedje gaat vooral over hoe ik moderne social media haat. Als ik naar mijn vrienden kijk, zie ik ze nu echt in een ander licht door alles wat ze op social media plaatsen. Dat zorgt ervoor dat ik ze niet meer aardig vind. Toen dat liedje klaar was en we naar de teksten van de andere liedjes voor het album keken, bleek er een soort ‘running theme’ te zijn. De manier waarop technologie bepaalde kanten van de mensheid belicht en vergroot. Een van de andere liedjes, Porkies, gaat over de opkomst van fake news en mensen die alleen maar onzin roepen op het internet. Je kan tegenwoordig alles op internet zeggen en mensen geloven het. Meer liedjes op het album passen in dat thema. Alles tegenwoordig draait op technologie, het heeft een bijna religieuze waarde. Zonder technologie zijn mensen verloren. Als het internet nu plat zou gaan, zou de wereld uit elkaar vallen. We vonden het leuk om te spelen met het idee van dat religieuze, sterke gevoel dat rondom technologie hangt. We waren gewoon wat afbeeldingen aan het doorkijken toen we de hond tegenkwamen. Dat symboliseerde heel goed de wilde kant van technologie. Natuurlijk zitten er ook goede kanten aan, medicijnen en communicatie… Maar als iets zó goed is, zit er ook altijd een donkere kant aan. De voorkant van het album is natuurlijk ook net hoe je het zelf interpreteert, maar dat was hoe wij het zagen toen we hem samenstelden.’

img_8068Fuck it, we zetten ze er allemaal op

Het nieuwe album bestaat uit 14 nummers, 16 als je de deluxe versie hebt. In deze tijd van technologie is het een bijzondere keuze om nog een album te maken, laat staan eentje met zoveel nummers erop. Drummer Matt Donnelly: ‘Het wordt interessant om te zien of mensen over tien jaar nog steeds albums uitbrengen. Maar een album heeft iets fantastisch, want je kan er zoveel meer mee zeggen dan met een liedje. Ik denk niet dat albums ooit zullen verdwijnen. De opkomst van muziek in een fysieke vorm is nu een ding. Mensen gaan terug naar vinyl, ze willen iets tastbaars in hun handen houden, juist omdat we overal steeds meer technologie voor gebruiken en alles in het formaat van een telefoon past. Albums waren ooit de enige manier om in contact te komen met muziek, zo belangrijk zijn ze niet meer, maar ik denk ook niet dat ze ooit zullen verdwijnen.’ Rob sluit zich daarbij aan. ‘Zolang er muziekfans zullen zijn, mensen die meer doen dan een liedje horen op de radio en het daarna weer vergeten, zolang er artiesten zijn die belangrijke muziek proberen te schrijven, zolang zullen er altijd albums bestaan. Wij schrijven geen album met de gedachte van, “oké, dit wordt een single, laten we nu dit of dat gaan schrijven.” We schrijven wat we willen schrijven en dan kijken we wel wat het wordt. Mijn favoriete liedjes, van onszelf maar ook van andere artiesten, zijn vaak juist niet degene die als single uitgebracht zijn. Zolang wij tevreden met liedjes zijn, zullen we het uitbrengen. Dus wie weet, misschien wordt het volgende album wel dertig nummers lang. Dat zou cool zijn. Tegelijkertijd, als je een album met tien nummers hebt, en elk nummer is fantastisch, dan is dat ook prima. Maar toen wij op het punt kwamen om te kiezen welke liedjes op Technology moesten komen, dachten we: “Fuck it, we zetten ze er gewoon allemaal op. We houden van allemaal dus laten we ze delen met iedereen!”’

Tegen instincten in

De vijf liedjes van Technology die tot nu toe uitgebracht zijn, klinken wederom heel anders dan hun vorige album, Automatic. Rob legt uit dat het een stukje bewuste keuze was, maar ook een natuurlijk proces. ‘Toen we begonnen met schrijven, wisten we dat we niet hetzelfde wilden doen als op Automatic. We wilden het mixen en het interessant houden voor onszelf. Het meest logische om te doen was om precies het tegenovergestelde van Automatic te doen. Dat album was een heel gelikt poprock-album, heel smaakvol qua arrangementen en heel subtiel. Dus nu hebben we het album onuitstaanbaar, luid en scherp gemaakt. We gingen echt tegen onze instincten in, ten opzichte van Automatic. Dat was de enige bewuste beslissing die we hebben gemaakt. Vanaf dat punt zijn we gewoon gaan schrijven wat in ons opkwam. In alle liedjes vind je wel een groove waardoor ze bij elkaar passen, ook al klinken ze niet hetzelfde.’

Live als prioriteit

Automatic was het eerste album dat de band in een echte studio schreef. Voor Technology besloten ze nu een andere insteek te kiezen. Matt: ‘Dit album is geschreven terwijl we ons voor probeerden te stellen hoe het zou zijn om hem live te spelen. Technology is echt geschreven om live gespeeld te worden. Automatic was een studioalbum waarbij we veel meer gefocust waren op een glimmend, glad geluid.’ Rob: ‘Dit keer hebben we live onze eerste prioriteit gemaakt.’

On-Don Broco-achtig

Het duurt nog een paar maanden voor de rest van de wereld van Technology kan genieten en zijn eigen favorieten kan kiezen. Rob en Matt hebben dat natuurlijk wel alvast kunnen doen. Rob: ‘Het verandert elke keer, maar momenteel is het voor mij Something To Drink. We schreven het liedje drie jaar geleden, toen we in de studio wat aan het rommelen waren voor Automatic. Er zat een soort grungy gitaar in, waar ik dan stomme tekst overheen zong, terwijl ik deed alsof ik Kurt Cobain was. Het klonk heel anders dan de rest op Automatic, maar we hebben het toch opgenomen omdat we er wel iets in hoorden. Toen we met dit album aan de slag gingen, vonden we de voicememo terug, en dat was ons startpunt. Het is het meest on-Don Broco-achtige liedje op het album. Ik houd wel van liedjes waarop we niet als onszelf klinken. Dan voelt het alsof we iets nieuws doen en dat is spannend. Dan verras je jezelf. “Wauw, ik wist niet dat we dit konden.” Het klinkt natuurlijk allemaal als Don Broco, maar dit liedje klinkt wel als een nieuw tijdperk voor Don Broco.’ Matt: ‘Om ongeveer dezelfde redenen kies ik voor Porkies. Het klinkt wel als Don Broco, maar agressiever dan ooit. Het is heavy, het is in your face, het heeft een belangrijke boodschap en ik denk dat het fantastisch wordt om hem live te doen. Als je hem voor het eerst hoort, denk je waarschijnlijk: “Oh, dit is nieuw voor Don Broco. Alweer.” Dat wordt spannend. Maar ik weet zeker dat het snel een favoriet gaat worden.’

Don Broco goed op dreef in TivoliVredenburg

Ruim een jaar hebben de fans van Don Broco moeten wachten op een nieuw poppodiumoptreden van de Britse poppunksensatie. Na het voorprogramma van 5 Seconds Of Summer, twee shows in Tolhuistuin vorig jaar en dit jaar een optreden op Pinkpop, was vanavond TivoliVredenburg aan de beurt. 

Waar Don Broco vorig jaar met gemak twee keer Tolhuistuin uitverkocht, is de Pandora vanavond in verhouding redelijk leeg. Aan nieuws rondom de band kan het niet liggen: ze brachten afgelopen week de vijfde single van komend album ‘Technology’ uit en waren daarmee niet van de (oké, voornamelijk Engelse) muziekmedia weg te slaan. Waarom de zaal dan nu verre van uitverkocht is, is een raadsel. Duidelijk wordt wel al snel, dat wie er niet bij is, echt wat mist. 

Don Broco gaat inmiddels al wat jaren en albums mee. De setlist van vanavond is daar een perfecte afspiegeling van. De heren gaan van het heel oude ‘Thug Workout’ naar de kersverse single ‘T-Shirt Song’. Onderweg geven ze ook genoeg aandacht aan de twee veelzijdige albums daar tussenin. Hoogtepunten op de setlist zijn bijvoorbeeld ‘Further’ maar ook uitstekende uitvoeringen van ‘Hold On’ en ‘Nerve’. 

Waar de vorige concerten vooral in het teken stonden van keihard rammen, is Don Broco vanavond niet bang om zich ook van z’n kwetsbare kant te laten zien. Met een akoestische versie van ‘Whole Truth’ en een gedeeltelijk akoestisch ‘Yeah Man’ laat zanger Rob Damiani zich op z’n best horen. Al rondspringend bij de andere nummers gaan zijn klanken nog wel eens in de rest van het geweld verloren. Des te mooier dat er nu ook een moment van rust in de set is ingebouwd. 

De band is goed op dreef vanavond. Natuurlijk zit er hier en daar wel een schoonheidsfoutje in, maar dat houd je nou eenmaal met livemuziek. Liedjes krijgen door andere settingen een meerwaarde ten opzichte van de studio-opnames. Hoewel de nadruk op feesten ligt, zet Don Broco ondertussen ook nog eens gewoon een uiterst strakke show neer. 

2 Februari komt ‘Technology’ uit, en Damiani belooft het publiek vanavond plechtig daarna weer snel naar Nederland terug te komen. Een belofte die wij maar al te graag waargemaakt zien worden. 

Vooraf aan het concert hadden we een interview met twee leden van de band. Dat lees je hier!