Grandioze Sting bij mak publiek

Afgelopen november bracht muzikale held Sting zijn nieuwste album ’57th&9th’ uit. Een album waarmee hij volgens vele terugging naar de rockmuziek en de jazzy sferen achter zich liet. Het duurde niet heel lang na de release voor er een tour aangekondigd werd. Ook Nederland werd niet overgeslagen: gisteravond stond de man van hits als ‘Englishman In New York’ en ‘Fields Of Gold’ in AFAS Live.

Beatles meets country

De avond begint direct met een verrassing. Vooraf werd aangekondigd dat het voorprogramma verzorgd zou worden door Joe Sumner (ja, de zoon van Sting) en The Last Bandoleros. Toch is de eerste persoon op het podium meteen de man van de avond: Sting opent zijn eigen concert. Heel langzaam verschijnen er meer mensen op het podium. Joe Sumner komt erbij en zingt samen met zijn vader het liedje af. Daarna verdwijnt iedereen behalve Joe weer van de planken. Joe speelt drie liedjes en draagt dan de microfoon over aan The Last Bandoleros. Als The Beatles countrymuziek hadden gemaakt, hadden ze waarschijnlijk zo geklonken.

IMG_5795Hoe een concert hoort te zijn

Bij het laatste liedje van TLB verschijnen ook beide heren Sumner weer. Sting kondigt aan het einde een korte pauze aan van een kwartier, en verschijnt tien minuten later weer op het podium. The Last Bandoleros waren goed, écht goed, maar zelfs zij vallen compleet in het niet bij Sting. Wederom bewijst hij een virtuoos te zijn met de basgitaar. En daar stoppen zijn talenten niet: zijn zangkunsten zijn met de jaren absoluut niet verloren gegaan. Dat gecombineerd met een ijzersterke band en een achtergrondkoor gevormd uit The Last Bandoleros en Joe Sumner: dit is hoe een concert hoort te zijn. Foutloos, meeslepend en intiem, ondanks de enorme ruimte waarin Sting staat. Valt er niks op aan te merken? Nou, nauwelijks. Sting slikt soms wat woorden in, maar dat kunnen we hem best vergeven.

Weinig reactie uit de zaal

Het nieuwe werk kan de zaal niet echt bekoren, maar eerlijk gezegd is het publiek sowieso wat tam. Er wordt, behalve voorin de zaal, maar weinig echt meegezongen, en zelfs als het publiek expliciet uitgenodigd wordt door Sting om mee te zingen, is er maar weinig animo voor. Bij andere artiesten had dat voor een ongemakkelijke sfeer kunnen zorgen, maar Sting lijkt zich er weinig van aan te trekken gelukkig.
Wat wel duidelijk meegezongen wordt zijn een paar hitjes, en gek genoeg de covers. Halverwege het optreden nodigt Sting zijn zoon uit bij de voorste microfoon en verlaat het podium. Joe vermaakt ondertussen het publiek met een cover van David Bowie’s ‘Ashes To Ashes’. Dan lijkt het publiek ineens weer te weten hoe meezingen moet. Op dat moment, en wanneer er een stukje van ‘Ain’t No Sunshine’ wordt gespeeld, tijdens ‘Roxanne’.

IMG_5796Feest voor de oren

Hoewel Sting toch al wat jaartjes meegaat, weet hij elk concert weer iets anders neer te zetten, door zijn liedjes net wat anders te spelen. Vandaag valt die eer te beurt aan ‘Englishman In New York’ en ‘Desert Rose’. Bij de eerstgenoemde lijkt hij vooral te spelen met riffjes en ritme, maar bij ‘Desert Rose’ gaan alle remmen los. Het lied begint redelijk klein, en wordt uitgebouwd tot een groots feest voor de oren. Niemand kan nog stil blijven zitten.
Na de feestelijke ‘Roxanne/Ain’t No Sunshine’-medley verlaat hij het podium, om vervolgens nog terug te komen voor niet één, maar welgeteld twee toegiften. Eerst zijn ‘Next To You’ en ‘Every Breath You Take’ aan de beurt, waarna hij nog een keer terugkomt om een uiterst uitgeklede en wonderschone versie van ‘Fragile’ te spelen.

Sting heeft voor dit concert een blik talentvolle muzikanten opengetrokken. En hoewel hij hen ook alle kans geeft om te schijnen, steelt hij zelf onbetwistbaar de show. Vanavond heeft hij weer bewezen waarom hij al tijden tot de groten gerekend wordt, en daar voorlopig nog niet buiten zal vallen ook.

Advertenties

All Time Low als vanouds

Na de aankondiging van het nieuwe album ‘Last Young Renegade’ was het alleen nog wachten op tourdata. All Time Low liet niet lang op zich wachten: de Amerikanen gingen al op tour voordat het album zelfs uit is. Gisteravond stonden ze in Amsterdam in de Melkweg. Iets wat van verre al te zien was: de rij slingerde zich om de Stadsschouwburg heen tot de achterkant van het podium. Logistiek deed de Melkweg het niet zo lekker gisteren, maar gelukkig maakte All Time Low het persoonlijk goed.

ATL1Verrassende setlist

Bij All Time Low weet je over het algemeen altijd precies wat je krijgt. Dat de band opent met ‘Lost In Stereo’ bijvoorbeeld. Oké, in 2014 in Paradiso weken ze daarvan af, maar in 2015 in Utrecht gingen ze daar weer mee door. Om daar vanavond mee te beginnen zou logisch geweest zijn. Maar wat dat betreft verrast de band: ‘Lost In Stereo’ wordt bewaard tot de toegift, en de band trapt af met ‘Kicking And Screaming’ en stoomt meteen door naar ‘Weightless’. Favorieten als ‘Damned If I Do Ya’, ‘Six Feet Under The Stars’ en zelfs ‘Remembering Sunday’ schitteren door afwezigheid. Ze zijn vervangen door de twee singles van het komende album, en wat werk van het vorige album ‘Future Hearts’.

ATL2What you see is what you get

Behalve de setlist is er weinig verrassend in de Melkweg. Van de vieze grapjes die zanger Alex en gitarist Jack maken, tot de rare dansjes van Jack. Van de BH’s die het podium opgegooid worden tot het uiterst strakke speelwerk van de band. Gaat dat dan niet vervelen? Geen minuut! De stukjes “publieksparticipatie” van zanger Alex gaan zo automatisch dat het soms een beetje te geroutineerd voelt, maar dat is het enige wat daarop aan te merken valt. En echt heel erg is het niet: de sfeer boet er niet voor en minder oprecht komt de band er ook niet door over. Ze bieden hun excuses nog aan voor het wat later beginnen dan gepland. De reden: er stonden nog zoveel fans buiten, dat ze wilden wachten tot iedereen binnen was.

ATL3Beetje voorspelbaar maar wel lekker

Het geluid is de eerste paar nummers slecht. Er ligt een galm over alle zangpartijen waardoor de heren wat slecht te verstaan zijn. Wanneer de geluidsman wakker wordt kan het feest echt beginnen. Ondanks dat het oudere werk wat ondervertegenwoordigd is in de setlist, komt er genoeg voorbij om ook de fans van het eerste uur tevreden te houden. Maar ook de wat jongere fans kunnen hun hart ophalen.
Is All Time Low na al die jaren nog echt verrassend? Nee. Was het concert foutloos? Niet helemaal. Drukt dat de pret? Absoluut niet! Elk concert is weer een reden om een kaartje te kopen voor het volgende concert van de band. Hopelijk komen ze, na het nieuwe album en dus met meer nieuw werk, snel weer terug!

You Me At Six niet foutloos, wel memorabel

Je hebt bands die eens in de vijf jaar Nederland met een bezoek vereren, en dan heb je bands zoals You Me At Six, die gisteravond voor de vierde keer binnen drie jaar weer op de planken stond in ons kikkerlandje. De Britse poppunkrockers stonden in november nog in Utrecht en Tilburg en komen in de herfst nog een keer terug voor een optreden in Eindhoven. Woensdagavond was Paradiso in de ban van de band.

The AmazonsThe Amazons groots maar zonder gevoel
Als voorprogramma heeft YMAS landgenoten The Amazons meegenomen. Hun nieuwste single ‘In My Mind’ wordt op zenders als 3FM goed opgepakt, en op het podium staat een band die zelfvertrouwen en ervaring uitstraalt. De muziek en de showverloop zijn geschikt voor grotere zalen. Het lukt de band echter niet om de hele zaal van Paradiso écht mee te krijgen. En dat terwijl de benedenzaal niet eens helemaal gevuld is. Er zit veel variatie in de liedjes, alles wordt goed uitgevoerd, maar het gevoel kunnen ze nog niet goed overbrengen.

Perfecte balans
Daarna gaat alles pas echt los als You Me At Six het podium betreedt. Van begin tot eind is het een feest van herkenning. Of je nou voor het oude werk, of voor het nieuwe werk van ‘Night People’ komt, je gaat niet teleurgesteld weg. De band weet een perfecte balans te brengen van oud en nieuw werk. De band herleeft oude tijden met de fans dankzij liedjes als ‘Underdog’. Tegelijkertijd vieren ze het nieuwe album met tracks als ‘Night People’, ‘Swear’ en ‘Heavy Soul’, bijgestaan door een spectaculaire lichtshow.

You Me At SixSpectaculair geheel
Deze lichtshow is soms nogal een afleiding, maar is niet sterk genoeg om alle fouten van de band te verhullen. Zanger Josh heeft op cd een enorm bereik, maar haalt live niet alle noten. Slechts wanneer hij een aanloopje neemt weet hij de hoogste stukken zuiver neer te zetten. En dat aanloopje neemt hij niet vaak genoeg, waardoor er nogal wat op zijn trefzekerheid aan te merken valt. De stukjes die hij rauwer zingt gaan echter door merg en been en maken een heleboel goed. Gecombineerd met wat publieksinteractie en de bijzondere lampen levert het een spectaculair geheel op.

Elk concert een belevenis
You Me At Six is een band die altijd voor verrassingen zorgt. Van een huwelijksaanzoek op het podium (gefeliciteerd Marco & verloofde!), tot het berispen van de security voor de manier waarop hij omgaat met crowdsurfers. Zelfs het speechen over het redden van de wereld is frontman Josh niet te gek. Je krijgt nooit enkel en alleen een optreden bij YMAS: elk bezoek is een belevenis.

You Me At SixMemorabel
Door dit soort acties laat frontman Josh zien dat hij weet dat er meer in de wereld speelt dan alleen de band. En dat is soms wel nodig ook, want het grootste gedeelte van het optreden stampt en danst hij over het podium alsof hij de koning van de wereld is. Dat grenst niet aan arrogantie, dat gaat die grens ver over! Toch werkt dat op de een of andere manier. De zaal van Paradiso is redelijk leeg, de balkons zijn zelfs afgesloten, maar het voelt alsof de hele wereld zich vanavond binnen deze vier muren bevindt. Foutloos was het vanavond niet, maar memorabel zeker wel!

Glorieuze basloopjes redden White Lies

De Britten van White Lies maakten in 2009 met het album ‘To Lose My Life’ een vliegende start. Ze waren niet meer van de radio of festivals weg te denken. Na opvolger ‘Ritual’ bekoelde de populariteit enigszins. Na de derde plaat ‘Big TV’ werd het even stil. Na drie jaar rust verscheen vorig jaar ‘Friends’. Een album dat mondjesmaat weer de naam White Lies terug deed keren op de radio. Goed nieuws voor de fans, want dan blijft een optreden nooit lang uit. Meerdere optredens in Nederland in dit geval. Gisteravond stond de band in TivoliVredenburg.

img_5619Van zwartgallig tot eighties
Na een prima maar weinig memorabel voorprogramma in de vorm van Anteros gaan om stipt kwart voor negen de lichten in de zaal weer uit. Het gejuich van het publiek laat het duidelijk horen: de band is gemist.
De eerste paar liedjes laat White Lies duidelijk merken waarom ze zo gemist werden. Hun muziek, die wisselt van compleet zwartgallig (eerste album) tot synthesizer-riedeltjes die in de eighties niet misstaan zouden hebben(nieuwere werk), wordt perfect uitgevoerd. Maar dan gaat het mis.

Niet bij stem
Hoewel in een band alle instrumenten hun rol spelen, is zeker live de stem van de zanger allesbepalend. Harry McVeigh is vanavond niet zo best in vorm. Bij de hoge noten gaat het al snel mis en begint zijn stem over te slaan. Dan gaat het weer een paar nummers, en dan herhaalt dat zich weer. Of hij het volgende slachtoffer van de griepgolf wordt, zijn stem teveel vermoeid heeft met het touren of gewoon z’n dag niet had is niet duidelijk, maar feit blijft dat hij normaal gesproken live een stuk beter zingt.

img_5618Saved by the drums
De redding van de band komt in de vorm van de ritmesectie. Dat ritme belangrijk is bij White Lies blijkt uit alles. De manier waarop het publiek beweegt, met vuisten pompend in de lucht, maar net zo goed uit als hoe de band er zelf mee omgaat. De hits die ze al jaren spelen worden speels gemaakt door het refrein ineens te vertragen, of juist ingetogener uit te voeren. Dat is een fijne afwisseling aangezien het oude werk soms wat mechanisch uitgevoerd wordt en wat emotie mist, en het nieuwe werk er nog wat onzeker uitkomt.
De ster van de avond is zoals ook op de albums: de basgitaar. Waar sommige bands dit instrument ver op de achtergrond zetten, is hij bij White Lies altijd en overal hoorbaar. De basgitaar draagt de liedjes en tilt ze live nog eens naar een hoger niveau.

Kortom: het optreden in TivoliVredenburg is niet het beste wat Nederland ooit van de band gezien heeft. Maar het was zeker genoeg om weer even een geheugensteuntje te krijgen van waarom de band ooit zo populair was en hoe ver ze binnenkort weer zouden kunnen komen.

Meezingfeest bij Young Guns en Lower Than Atlantis

Zowel Lower Than Atlantis als Young Guns stond vorig jaar nog in Nederland, maar keerde deze week alweer terug voor een gezamenlijke avond in Patronaat. Dat klinkt als een feest voor de fans. En dat was het ook.

img_5502Lower Than Atlantis trapt af, iets later dan gepland. Van begin tot eind is het optreden energiek en dat pakt het publiek direct op. Alles wordt meegeschreeuwd, meegeklapt en meegesprongen. Als je de band echter niet kent, klinkt alles hetzelfde. Daar komt nog eens bij dat de zanger heel veel zingt met zijn tanden op elkaar, waardoor hij slecht te verstaan is en moeilijk de aandacht vast kan houden.
Verder zit alles goed in elkaar. De band speelt als een goed geoliede machine en op de liedjes valt ook niks aan te merken.

img_5512Wanneer Young Guns het podium betreedt, lijkt de zaal wel wat leger te zijn. Toch is dat aan de energie of het volume van het publiek absoluut niet te merken. Ze spelen voor ieder wat wils: een perfecte balans tussen oude nummers en werk van het nieuwste album ‘Echoes’. Het geluid laat nogal wat te wensen over, maar dat is dan ook het enige wat er op aan te merken valt. Na een uur verlaten de Britten het podium weer, tot ze door het publiek teruggeroepen worden voor een toegift. Daar gaat duidelijk iets mis: de zaallampen blijven uit waardoor het publiek bijna automatisch om meer blijft vragen. En hoewel dat duidelijk niet de bedoeling was, is de band niet te beroerd om terug te komen voor nog een nummer. Hij werd tijdens het optreden al een paar keer geroepen en nu geven ze er gehoor aan: als afsluiter van de avond spelen ze hun eerste “grote” single ‘Crystal Clear’.

img_5504Hoewel de bands qua muziekstijl erg goed bij elkaar passen, had het contrast qua optreden niet groter kunnen zijn. Waar Lower Than Atlantis overduidelijk gewoon komt om te rammen, en tussendoor nauwelijks een woord wisselt, neemt Young Guns daar juist uitgebreid de tijd voor. En terwijl Lower Than Atlantis graag de liedjes afsluit door er nog overbodige muziekstukjes achter te plakken, is alles van begin tot eind bij Young Guns strak. Het enige wat echt overeenkomt tijdens beide optredens, is in hoeverre het publiek de longen uit het lijf schreeuwt.
Al met al: het is een avond vol overheerlijke Britse poppunk en voor welke band je ook kwam, je gaat sowieso niet teleurgesteld naar huis.

Onbekend Onbemind 2016

Zo aan het eind van het jaar gaan ook wij even terugkijken op 2016. Alle stomme dingen die er gebeurd zijn op muziekgebied laten we buiten beschouwing: dit zijn onze favoriete liedjes van het afgelopen jaar!

Deaf Havana – Trigger
Al in november 2015 hintte Deaf Havana naar een nieuw album toen ze de single ‘Cassiopeia‘ uitbrachten. Het heeft even geduurd, maar eind januari 2017 moet het nieuwe album ‘All These Countless Nights’ dan echt in de winkels liggen. De band is door een diep dal gegaan en daaruit is de nieuwe cd geboren. En gelukkig ook een nieuwe tour! Op 25 maart 2017 staan ze in Haarlem en er zijn gewoon nog tickets te krijgen! ‘Trigger’ is wat ons betreft echt een fantastische single waarmee Deaf Havana in 2017 hopelijk wat meer bekendheid in Nederland krijgt!

Mallory Knox – Giving It Up
Deze Britse heren zijn ook een tijdje bezig geweest met het aankondigen van een nieuw album. In november werd het wachten beloond met dit fantastische liedje, en de mededeling dat het derde album ‘WIRED’ 10 maart 2017 uitkomt. Toch verschenen er ook wat vraagtekens na de release van ‘Giving It Up’. Want hoewel het onmiskenbaar Mallory Knox is, klinkt dit heel anders dan wat er tot nu toe uitgebracht is door de band. Ook opvolger ‘Lucky Me‘ laat goed horen dat de band een nieuwe weg ingeslagen is. Het is misschien even wennen, maar we blijven de heren toejuichen en zijn heel benieuwd wat 2017 gaat brengen van en voor deze band!

Kiiara – Gold
Een van de meest irritante maar ook een van de meest catchy liedjes van 2016 komt toch wel van Kiiara. Ze heeft 53 miljoen views op YouTube maar in de Nederlandse hitlijsten is ze niet terug te vinden. We hadden haar daar zeker verwacht met zo’n single! Wat niet is kan nog komen natuurlijk, maar ook singles die ze later heeft uitgebracht worden geen hits. Zonde, want deze zangeres verdient zeker een plekje in de top!

Don Broco – Everybody
Wat is 2016 een goed jaar geweest voor Don Broco! Ze gingen op Europese tour met 5 Seconds Of Summer en wisten daar meteen nog een eigen headlinetour uit te slepen. Veel zalen verkochten binnen no-time uit, en in Nederland werd er zelfs nog een extra show toegevoegd. 2016 Was ook het jaar dat Don Broco één nieuw liedje uitbracht. Maar ook daarmee ging het dankzij de vergrote bekendheid goed: 3FM begon dit liedje zelfs heel voorzichtig al te draaien. Op naar een nog mooier 2017 voor deze helden!

Marian Hill – Mistaken
Wat een uniek duo is Marian Hill en wat een goed jaar hebben ze achter de rug! Zo stonden ze begin november voor het eerst in Nederland waar ze echt het dak van Bitterzoet afbliezen. Wat een tof optreden was dat! Ook brachten ze de single ‘Back To Me‘ met Pretty Little Liars-actrice Lauren Jauregui uit, waarmee ze een compleet nieuw (en heel groot!) publiek aanspraken. Als het zo doorgaat knalt Marian Hill volgend jaar zo de Nederlandse hitlijsten in en daar zullen ze dan vast een tijd blijven!

Castlecomer – Fire Alarm
Met dit liedje spelen we eigenlijk een beetje vals. Officieel is ‘Fire Alarm’ namelijk al uit 2015, maar wij ontdekten hem begin dit jaar pas. Het liedje is zo goed dat we voor onszelf een oogje dichtknijpen omdat we hem gewoon nóg een keer met jou willen delen. Want zet het liedje maar aan en zeg nou zelf: dit wil je toch niet missen?

Wat was jouw favoriete liedje van dit jaar? Heb je nog tips voor ons? Laat het vooral achter in de reacties!
Rest ons nog maar één ding om te zeggen: een goede jaarwisseling en op naar een prachtig, muzikaal 2017!

Onbekend Onbemind week 40- 2016

De studio waarin we Onbekend Onbemind altijd presenteren, wordt de komende weken verbouwd. En aangezien het delen van nieuwe muziek voor ons een soort eerste levensbehoefte is, zetten we elke week tijdens de verbouwing de leukste nieuwe liedjes hier voor je op een rijtje!


Hands Like Houses – Perspectives
Komende week staat deze band in Utrecht in het voorprogramma van Of Mice & Men. Het belooft een avond vol scheurende gitaren en keigoede liedjes te worden. Onze hoop: dat Hands Like Houses deze nieuwe single ook speelt. ‘Perspectives’ is meeslepend en schittert vooral door de fantastische vocals. Wij kijken er nu al naar uit!

Rizzle Kicks – Slurp!
Hoewel we bij Onbekend Onbemind niet heel veel aandacht besteden aan hiphop, is er één duo waarvoor we met heel veel liefde een uitzondering maken. De Britten van Rizzle Kicks hebben afgelopen week weer een nieuwe single uitgebracht. Door de stemmen heel herkenbaar als Rizzle Kicks, en ook de opvallende teksten en typische bijgeluidjes dragen daar aan bij. Dat ze het liedje maken over een van die bijgeluidjes en er ondertussen wat politieke statements tussendoor gooien… Ach, met deze twee mannen verbaast ons niks meer. Jammer dat het liedje nu pas uitkomt, dit had best de soundtrack van de zomer kunnen worden!

Busted – On What You’re On
Uit de categorie ‘Herinnert u zich deze nog?’: Busted! Ooit populair, vooral dankzij monsterhit ‘Year 3000‘ (in Nederland trouwens uitgebracht onder de bandnaam Bust). Hoewel ze nog wel wat andere hier succesvolle singles uitbrachten, moesten ze het vooral van de fans in thuisland Engeland hebben. In 2005 kwam er een einde aan hun avontuur als band en gingen de bandleden hun eigen weg. Maar inmiddels zijn de drie heren weer verenigd en komt er zelfs een album aan! ‘Night Driver’ verschijnt 11 november en ‘On What You’re On’ is de eerste single. Onze indruk: een kruising van de Jonas Brothers en The 1975. Het oude Busted is op de stemmen na eigenlijk niet meer te herkennen, maar deze stijl past de band duidelijk ook heel goed.

Lauren Aquilina – Kicks
Ongeveer een jaar geleden verscheen deze dame op onze radar. In augustus dit jaar bracht ze, na een aantal EP’s, haar eerste echte album uit. ‘Kicks’ is een van de singles van dat album en doet alleen maar verlangen naar meer. Het is catchy, meeslepend, alles wat je verwacht van een hit. Nou alleen nog even wachten tot de vonk ook op het Europese vasteland over gaat slaan.

Lions Head – See You
4 November komt het nieuwe album van Lions Head uit, ‘LNZHD’. Het New Yorkse duo heeft in Duitsland heel veel succes, maar in de rest van Europa krijgen maar weinig mensen iets mee van de heren. Jammer! Want ‘See You’ is een waardige opvolger van ‘When I Wake UpWhen I Wake Up‘. Van Lions Head kun je brave singer-songwriterliedjes verwachten, maar dan gemixt met verrassende beats. Een combinatie die in de handen van Lions Head perfect werkt.

Frenship & Emily Warren – Capsize
Soms ontmoet je mensen waarvan je meteen weet: wij worden dikke maatjes. Dat hadden Brett Hite en James Sunderland ook toen ze elkaar voor het eerst spraken. Ze ontdekten al snel dat ze allebei bezig waren met muziek, en dat ze allebei de liedjes van de ander maar helemaal niks vonden. Een avondje met heel veel alcohol bracht daar verandering in. Het duurde niet lang tot de heren de handen ineen sloegen en Frenship was geboren!
‘Truce’ is hun nieuwe EP en ‘Capsize’ is daar op te vinden. Het liedje is misschien niet heel uitzonderlijk, maar iets aan deze muziek grijpt je meteen.