Panic! At The Disco nagenoeg perfect

Het is al weer zo’n drie jaar geleden dat de heren van Panic! At The Disco ons landje aandeden voor een optreden in een popzaal. Met de nieuwe plaat ‘Death Of A Bachelor’ op zak, deden de Amerikanen gisteren de Melkweg weer eens aan. Straks uitverkocht, veel te vol, maar wel erg fijn!

img_2020Na een vrolijk, over het algemeen heel stak voorprogramma, gaan stipt om half negen de lichten uit in de zaal. Panic! At The Disco wordt met luid gejuich onthaald en begint met ‘Don’t Threaten Me With A Good Time’ van de nieuwste plaat. Daarna gaan ze in hoog tempo door. Er wordt weinig tijd genomen om even met/tegen het publiek te praten, de liedjes worden achter elkaar afgewerkt. Niet dat het echt een probleem is: zanger Brendon Urie heeft geen praatmomentjes nodig om het publiek genoeg aandacht te geven. Het is net alsof hij iedereen persoonlijk aankijkt, aanspreekt en betrekt bij de show, puur alleen door hoe hij kijkt, danst en wat hij zingt.

img_2025Als je de mazzel hebt dat je ergens staat waar je hem kunt horen dan. Het geluid in de Melkweg staat uitzonderlijk slecht afgesteld waardoor alles vlak klinkt, en Urie bijna niet te verstaan is. Dat gebeurt niet vaak in de Melkweg, en mag gelukkig vanavond  de pret niet drukken. Als de avond vordert wordt het geluid ook wel iets beter, maar Panic komt nog steeds niet helemaal tot zijn recht. Een andere oorzaak daarvan is dat de show inmiddels “kleine” podia zoals de Melkweg wel ontgroeid is. Want eerlijk is eerlijk: deze show zou, met alle lichteffecten en de legendarische backflip van Urie, toch beter tot z’n recht komen op een groter podia. Niet zo heel gek dat er voor het eind van dit jaar (14 nov.) een show in de Heineken Music Hall geboekt staat.

img_2023Panic! At The Disco gaat al heel wat jaartjes mee, en heeft zich in die tijd ook veel ontwikkeld. Niet alleen wat betreft bandleden (Urie is nu nog het enige officiële lid van de band en ook de enige originele nog) maar ook qua muziek hebben ze heel wat fases doorlopen. Van welk album je ook fan bent of was, voor ieder wat wils vanavond. Van elk album wordt minimaal één liedje gespeeld. Doorbraakhit ‘I Write Sins Not Tragedies’ komt uiteraard voorbij, maar ook  het iets latere ‘Nine In The Afternoon’ en nieuwste klapper ‘Victorious’ worden gespeeld. De verrassing van de avond: de cover van ‘Bohemian Rhapsody’. Een gevaarlijk nummer om te coveren, maar Panic komt er mee weg. Ze laten het nummer in zijn waarde, en weten er toch iets eigens aan mee te geven.

Panic! At The Disco bewijst ook vanavond maar weer eens waarom de band het verdient om zo lang mee te gaan. De liedjes zijn goed, worden nagenoeg perfect uitgevoerd live en elke show op zich is weer een beleving. De show in de HMH is verbazingwekkend nog niet uitverkocht, maar dat kan nooit lang meer duren. Dus haal een kaartje nu het nog kan, want dit wil je echt niet missen..!

5 Seconds Of Summer verdient gegil

Als Australische band voet aan de grond krijgen in een land aan de andere kant van de wereld, is niet bepaald eenvoudig. De jonge heren van 5 Seconds Of Summer lukte het binnen indrukwekkend korte tijd. Ze mochten in ons land al eens eerder openen voor One Direction, keerden later terug met een eigen show in de Ziggo Dome en dit weekend keren ze terug voor twee keer dezelfde, praktisch uitverkochte zaal. En dat ze hun fanbase aan meer dan alleen hun goede looks verdienen, bewezen ze direct. 


Voorprogramma from heaven

Als voorprogramma heeft de band Don Broco deze tour op sleeptouw genomen. De -in Nederland nog veel te onbekende- band krijgt het publiek niet helemaal lekker mee, maar zet ondertussen wel een bizar goede show neer. De zang, zowel lead van zanger Rob als de aanvullende vocals, zijn loepzuiver en ook op de instrumentale partijen valt niks aan te merken. Don Broco is een band die alle liefde verdient, en hopelijk snel terug komt naar Nederland voor een eigen show.

Strak maar niet altijd even zuiver

Daarna is het tijd voor de jongens uit Australië. De fans wachten ongeduldig en laten dat horen elke keer als er ook maar iets aan de muziek of op het podium verandert. De jongens komen iets laten dan gepland het podium op maar laten er dan ook geen gras over groeien. Hoewel hun carrière vast wel iets geholpen is door de knappe bandleden, zou het heel oneerlijk zijn om het daarbij te laten. Want boven alles zet de band een strakke show neer. De zang is niet altijd even zuiver, zeker bij de twee gitaristen, maar verder valt er weinig op aan te merken. 

Hot Damn In Amsterdam

De vier muzikanten laten stuk voor stuk horen wat ze waard zijn. Een drumsolootje hier, een geïmproviseerd liedje over Amsterdam (“Hot Damn, In Amsterdam”) daar. De jongens weten precies hoe ze het publiek moeten bespelen, maar laten boven alles zien dat ze zo goed zijn dat ze het liefhebbende en gillende publiek ook echt verdienen. 

Onbekend Onbemind week 14 – 2016

Speciaal voor jouw (en ons) plezier samengesteld: een lijst met zes liedjes die je echt niet wilt missen!

Rat Boy – Move
20 jaar en dan al zulke fantastische liedjes maken, dat zullen niet veel mensen deze muzikant nadoen. John Cardy uit Essex is overduidelijk klaar om de wereld als Rat Boy te gaan veroveren. De BBC is het daar mee eens en riep hem al uit als mogelijke stem van 2016. Hij wordt nu mondjesmaat in de rest van Europa opgepakt, en we zijn er van overtuigd dat deze meneer vanzelf een sneeuwbaleffect gaat veroorzaken. Als hij meer van dit soort liedjes uit gaat brengen, kan het niet lang meer duren tot de hele wereld zijn naam kent.

Trev Lukather – Only Girl
Volgers van het Snapchataccount (trevlukather) konden al een paar weken genieten van voorproefjes van de komende EP van deze Amerikaan. Veelbelovende voorproefjes. Gisteren was het eindelijk zover: het eerste liedje is in z’n geheel online gekomen. En het is precies wat je kon verwachten: strakke vocals, indrukwekkende gitaarpartijen (hebben we al gezegd dat Trev de zoon van Steve Lukather, zanger en gitarist van Toto, is?) en gewoon een extreem fijn liedje. Kom maar op met de rest!

Before You Exit – When I’m Gone
Wat krijg je als je One Direction kruist met The 1975? Nou, ongeveer dit waarschijnlijk. De gelikte videoclip schreeuwt ‘boyband!’ maar de muziek heeft de sfeer van de liedjes van The 1975. De drie broers uit Orlando, Florida hebben duidelijk wel door hoe ze goede, toegankelijke muziek moeten maken. Hun nieuwe EP is net uit en ‘When I’m Gone’ is de eerste single daarvan. Dat smaakt naar meer!

Benjamin Francis Leftwich – Tilikum
Na de dood van zijn vader schreef Benjamin Francis Leftwich zijn verdriet van zich af, wat resulteerde in dit prachtige liedje. Zijn debuutalbum is alweer vijf jaar oud, maar ‘Tilikum’ belooft dat album nummer twee het wachten meer dan waard wordt. ‘After The Rain’ komt 19 augustus uit. 16 Mei treedt hij op in een uitverkochte Amstelkerk, en heb je daar nou geen kaartje voor, kun je in september herkansen. Dan staat hij weer in onze hoofdstad op het podium voor het 7 Layers festival.

All Time Low – Missing You
Als er één band is die altijd bewust is van hun fans en wat ze doormaken, dan is het All Time Low wel. En eens in de zoveel tijd willen de heren uit Amerika dat weer even extra laten weten. Hoe dankbaar ze zijn voor de fans, maar ook hoe vereerd ze zich voelen om zo’n groot deel van het leven van mensen te mogen zijn. ‘Missing You’ is zo’n moment. De band is in gesprek gegaan met wat nietsvermoedende fans en heeft dat gecombineerd met de positieve muzikale boodschap. Een prachtige clip gecombineerd met zoals altijd een heel fijn liedje: wat wil je nog meer?

Amber Run – Haze
Sinds ‘I Found‘ is Amber Run nooit meer van onze radar verdwenen. Hoewel ze sindsdien geen liedje uit hebben gebracht wat qua impact in de buurt kwam van ‘I Found’, weet de band alsnog steeds sterke liedjes tevoorschijn te toveren. Ook de nieuwe single heeft weer zijn eigen charmes. ‘Haze’ doet je dromen over verlaten bergweggetjes en open velden, en is kort maar krachtig.

Onbekend Onbemind week 13 – 2016

Speciaal voor jouw (en ons) plezier samengesteld: een lijst met zes liedjes die je echt niet wilt missen!

Counterfeit – Enough
Maak je borst maar nat voor dit nieuwe nummer van de Engelse jongens van Counterfeit. Het ontbreekt de band niet aan een gezonde dosis lef en ook rebelsheid is een woord dat in hun woordenboek voorkomt. In Engeland zijn ze al best groot, mede door zanger en bekend acteur Jamie Campbell Bower. Hij speelde eerder rollen in onder andere Twilight, Sweeney Todd en het Nederlandse Oorlogswinter. Gelukkig is het niet zo dat de band volledig afhankelijk is van het succes van Bower, want de nummers staan als een huis. Mocht je het live willen aanschouwen (spreekt voor zich), op eind van deze maand is de band te bewonderen in de Sugarfactory, en er zijn nog kaartjes. Wees erbij voordat ze écht groot worden!

Attica Riots – Misery
Ben je klaar voor misschien wel de grootste verrassing van 2016? Zo ja, stellen we je graag voor aan Attica Riots. De band klinkt precies zoals je niet verwacht, en dat geldt ook voor het verloop van het liedje. Liefhebbers van Arctic Monkeys en Editors kunnen zo aanschuiven in de fanrij die binnenkort vast heel snel gaat groeien. Het enige wat de band daarvoor nodig heeft, is iets meer aandacht. Daar helpen wij heel graag bij, we nemen zelfs de ietwat dubieuze clip op de koop toe.

Christopher – I Won’t Let You Down

Een jonge Deense gozer met blond haar, blauwe ogen én een dijk van een stem. Wat wil je nog meer? Hij is echt heel populair in zijn thuisland, maar daarbuiten wil het nog niet echt lukken. Wij zijn van mening dat dit een kwestie van tijd is, want naast Jason Derulo of Justin Bieber misstaat deze plaat niet in de hitlijsten. Op 15 april komt zijn derde album ‘Closer’ uit, een album met daar op onder andere een samenwerking met Madcon. Geef het een jaar en deze jongen is niet meer weg te slaan uit de charts!

Jon Bryant – Wilderness
Met het betere weer voor de deur, krijgen wij al zin om vakantie-playlisten samen te stellen. Een muzikant die dit jaar bij ons zeker niet zal ontbreken, is Jon Bryant (niet te verwarren met achternaamgenoot Kobe). In 2009 is hij, na touren met andere bands, begonnen met het uitbrengen van zijn eigen muziek. Dat leidde dit jaar tot zijn derde album, ‘Twenty Something’. Veel liedjes van het album zijn al te bewonderen op zijn YouTube-kanaal, dus haal je hart op en droom alvast over lange roadtrips in de zon, met lege wegen door de bergen en de wind door je haren.

Loose Talk – Old Bonds
Twee jaar geleden is het, dat Anberlin aankondigde te gaan stoppen. In 2014 brachten ze nog één album uit, gingen ze op ‘wereldtour’ (met maar twee data in Europa) en toen was het klaar. Omdat de band stopte op een punt dat het heel goed met hun carrière ging hadden veel fans het niet aan zien komen. De bandleden gingen allemaal hun dromen achterna, maar veel hoorde je toch niet echt van ze. Daar komt nu verandering in, want Loose Talk is een band die bestaat uit twee oud leden van Anberlin! Deon Rexroat en Christian McAlhaney maken nu muziek die heel ver van Anberlin af staat, maar ze gooien er hele hoge ogen mee. ‘Old Bonds’ wordt door fans van Anberlin goed ontvangen en ook voor de rest van de muziekliefhebbers moet dit een pareltje zijn!

BANNERS – Shine A Light
Met slechts een debuutEP al ruim 8.000 likes binnenvegen op Facebook, dat doet niet iedereen. Maar BANNERS lukt het wel! De muzikant uit Liverpool is opgegroeid als zanger in o.a. het Liverpool Anglican Cathedral Choir. Dat verklaart misschien ook wel meteen die prachtige meerstemmigheid en galm in zijn liedjes. Iedereen op het grote Amerikaanse muziekfestival SxSW heeft hem al kunnen bewonderen dit jaar, maar het is hoog tijd dat ook de rest van de wereld geattendeerd wordt op het bestaan van deze meneer.

The 1975 overtreft verwachtingen

Nog geen drie jaar geleden begon The 1975 aan het veroveren van Nederland. Toen nog in een klein zaaltje in onze hoofdstad: Bitterzoet. De Melkweg volgde datzelfde jaar nog, en ook Paradiso liet niet zo heel lang op zich wachten. Met tussendoor nog verschillende festivaloptredens, was het gisteravond aan de Heineken Music Hall om het Britse gezelschap te verwelkomen.
Binnen drie jaar van Bitterzoet naar een uitverkochte HMH is indrukwekkend. Maar kan de band de belofte ook waarmaken?

img_1031Vanaf de opkomst is het duidelijk: The 1975 is gekomen om de HMH in beweging te krijgen. Charismatische zanger Matty, gekleed in slechts een zilver jasje en een leren broek, komt op zijn hoge hakken het podium op gedenderd en trekt direct alle aandacht naar zich toe. Hij begint goed, al laat zijn semi-dronken gedrag misschien wat te wensen over. Naarmate het concert vordert neemt zijn stem wat af, wat vooral bij het laatste nummer goed te horen is. De wijn en sigaretten die hij, tijdens het concert en goed zichtbaar op het podium, nuttigt zullen daar ook wel een rol in gespeeld hebben.
img_1034De band bestaat officieel uit vier man, maar vanavond wordt dat aangevuld door twee extra spelers. De glansrol is weggelegd voor de saxofonist, die persoonlijk een aantal liedjes naar een hoger niveau tilt.

Veel concerten met een indrukwekkende lichtshow ondervinden daar de nadelen van. De lichtshow is te verblindend of leidt alleen maar af van de muziek. The 1975 heeft daar geen last van. Indrukwekkend is de lichtshow zonder twijfel, maar elk liedje krijgt juist een extra lading, meer sfeer door het gebruik van de decorschermen. Alles werkt versterkend, en dat is erg knap.

img_1033Het enige nadeel van de lichtshow: je ziet vaak vooral Matty en af en toe de saxofonist. Zo is het net alsof het hele concert alleen om de zanger draait. Dat is echt heel jammer, want de rest van de band staat de sterren van de hemel te spelen. Bij ‘Chocolate’ in de toegift krijgen ze een iets prominentere rol, vooral wat betreft backing vocals, en dat is zonder twijfel het nummer dat het beste klinkt vanavond. Geen toegevoegde muzikanten, geen muziek die op de achtergrond meeloopt, alleen de heren met wie het begonnen is. Dat hadden ze best wat meer mogen laten horen vanavond.

Maar eigenlijk is dat allemaal muggenziften. De band zet een meer dan prima concert neer en laat zien dat ze elke verwachting kunnen overtreffen. The 1975 is in drie jaar erg groot geworden, maar is overduidelijk nog lang niet op z’n allergrootst. Volgend jaar ArenA, anyone?

Onbekend Onbemind week 12 -2016

Speciaal voor jouw (en ons) plezier samengesteld: een lijst met zes liedjes die je echt niet wilt missen!


Lieve Bertha – Wielewalen
Voor de mensen die veel op YouTube zitten, en veel tijd doorbrengen met het kijken naar vlogs, kan dit duo geen onbekende zijn: Lieve Bertha, oftewel Koen en Rens. De twee heren maken niet alleen hele leuke, grappige en onverwachte filmpjes, maar weten ook nog eens prima hun weg in de wereld van de muziek. Na twee prachtige EP’s brengen ze nu een nieuwe uit, maar dan even anders. Elke week komt er via hun YouTubekanaal een nieuw liedje online. Morgen komt de volgende alweer, maar die van deze week willen we toch ook nog even in het zonnetje zetten.

Andy Black – We don’t Have To Dance
Veertien lentes jong was hij pas, toen hij de band Black Veil Brides stichtte. Zo’n zes jaar geleden brachten ze hun eerste album uit, maar inmiddels is Andy het enige originele bandlid dat nog over is. Toch heeft hij nog wel behoefte aan iets anders, want als solo artiest kan Andy er ook wat van. Op het eerste gezicht lijkt de muziek van Andy best op de muziek die hij maakt met zijn band, maar ‘We Don’t Have To Dance’ is wat meer uplifting en minder duister dan de muziek van Black Veil Brides. Echt een aanrader!

Wintermeyer – Been A Fool
Chris Wintermeyer komt uit Brighton. Dat is ongeveer alles wat er te vinden is over deze muzikant. Oh, en hij vindt het belangrijk dat je eerst naar een liedje luistert, en later pas nadenkt over wat het precies is. Nou, dat lukt goed bij zijn nieuwste single. Het liedje begint heel simpel, maar met elke laag die erbij komt, word je meer het liedje in gezogen. De track gaat alle kanten op, behalve diegene die je verwacht.

Catfish And The Bottlemen – Soundcheck
Afgelopen februari viel deze band nog in de prijzen, ze won namelijk de Brit Award voor ‘Britse breakthrough’! Thuisland Engeland is dus al fan, en volgens ons wordt het tijd dat Nederland deze band ook ontdekt. Ze hebben al een aardig CV maar helaas wil het echte doorbreken hier nog niet lukken. Zo waren ze bijvoorbeeld te vinden op Pinkpop en waren veel van hun singles te horen op BBC Radio 1. Deze week kondigden ze het nieuwe album ‘The Ride’ aan, met ‘Soundcheck’ als voorproefje. We like!

Varsity – Risen
Ze bestaan pas sinds 2014, maar dat is aan de muziek zeker niet te horen. Deze band uit New York schijnt bij veel labels al bovenaan het lijstje te staan en dat kunnen we ons best voorstellen. De muziek van Varsity staat als een huis, en hoewel ze al snel in een genre-hokje gestopt zullen worden, weten de heren zich erg goed te onderscheiden. Of je ze binnenkort op de radio zult horen, durven we sterk te betwijfelen, want echt toegankelijke muziek is het ook niet voor iedereen. In hun eigen scene gaan ze ongetwijfeld heel erg groot worden!

Pierce The Veil – Texas Is Forever
13 Mei is voor deze band de grote datum! Na ruim vier jaar wachten kunnen fans dan een nieuw album verwachten, ‘Misadventures’. Met de track ‘Texas Is Forever’ laat Pierce The Veil zien dat ze helemaal terug zijn, met de fijne ouderwetse sound die zo kenmerkend is voor de band. Bij Apple werd de single al geplaatst op de ‘Best of the week’-playlist, en daar mogen ze best trots op zijn!

Onbekend Onbemind week 11 – 2016

Speciaal voor jouw (en ons) plezier samengesteld: een lijst met zes liedjes die je echt niet wilt missen!

Set It Off – Uncontainable
Set It Off, nu een best grote band binnen hun genre, begon zoals eigenlijk elke band heel klein. Zanger Cody Carson was acht jaar geleden fan van All Time Low en besloot de band om een gunst te vragen. Op het YouTube account van All Time Low zanger Alex Gaskarth vroeg hij of hij bij het concert in Cleveland een nummer mee mocht zingen. All Time Low zei ja, en zo geschiedde. Vlak daarna besloot Cody te stoppen met zijn studie en zich volledig op zijn carrière als muzikant te richten. Dat heeft zijn vruchten afgeworpen want Set It Off tourt nu met Tonight Alive door Amerika en heeft daarvoor al eens meegetourd met eerdergenoemde All Time Low.  ‘Uncontainable’ doet qua sound wat denken aan het nieuwere werk van Fall Out Boy maar heeft ook genoeg eigen geluid om een herkenbaar Set It Off nummer te zijn. Goedgekeurd!

Paper Route – Laugh About It
Het is alweer vier jaar geleden dat Paper Route voor het laatst een album uitgebracht heeft. De fans moesten dus lang wachten op nieuw werk en nu ‘Laugh About It’ als voorproefje voor het nieuwe album uit is, zijn de reacties gemengd. Het is een ‘hate it or love it’-single: de helft van de fans roept dat het een teleurstelling is en veel te veel als Mutemath klinkt, en de andere helft loopt dolenthousiast weg met het nummer. Hoewel het inderdaad wat richting de muziek van Mutemath gaat, is het wel gewoon een heel fijn nummer, waarmee wij ons in het midden scharen. Kom maar op met dat nieuwe album!

LUH – I&I
Niet alleen de muziek van LUH (Lost Under Heaven) is mysterieus, maar alles rond de band is gehuld in dichte mist. Hun website (luh.xxx) bestaat uit wat teksten en foto’s waar eigenlijk weinig over gezegd kan worden. Wat we wel weten is dat dit duo in Amsterdam woont en daar begin deze maand ook optrad. Op 6 mei staat debuutalbum ‘Spiritual Songs For Lovers To Sing’ op de planning en daar wordt al door velen met smart op gewacht. Op I&I worden de stemmen van Ellery Roberts en zijn vriendin Ebony Hoorn perfect gecombineerd en dat zorgt voor een zeer aangenaam geluid.

Chairlift – Crying In Public
Zo hallo daar! Waar is deze band de rest van ons leven geweest? Chairlift wordt door twee Amerikaanse studenten in 2005 opgericht om achtergrondmuziek voor spookhuizen te maken. Ja, echt. Gelukkig gaan ze al snel ook over op ‘normale’ muziek. In 2008 komt hun eerste schijfje uit, en begin dit jaar werden we getrakteerd op het derde volledige album van de band, ‘MOTH’. Een van de singles daarvan is dit prachtige liedje. De stem van de zangeres doet een beetje denken aan Suzanne Vega, gecombineerd met muziek die absoluut niet zou misstaan op de zomerplaylist van de gemiddelde muziekliefhebber.

With Confidence – We’ll Be Okay
Ze zijn nog maar drie jaar bezig, maar With Confidence heeft nu al getekend bij een van de meest prestigieuze platenlabels in hun genre: Hopeless Records. Nu zijn ze collega’s van onder andere Yellowcard, All Time Low en Enter Shikari en daar plukken ze met liefde de vruchten van. Beginnende bands hebben (bijna) altijd een soort ongrijpbaar ‘ding’ over zich waardoor je weet dat ze nog niet zo lang bezig zijn. Zie het als een babyface dat hoe langer je meedoet, hoe meer het verdwijnt. We treffen With Confidence midden in dat proces, waarbij we nog maar een paar glimpen zien van die “babyface”. ‘We’ll Be Okay’ is niet per se heel diepgaand maar zeker een vermakelijk liedje dat het goed zal doen bij het jonge publiek.

Rostam – Gravity Don’t Pull Me
Vampire Weekend is inmiddels alweer een jaar of drie erg stil. Als band dan, want de muzikanten apart van elkaar zijn wel druk bezig. Zo heeft (Chris) Baio  afgelopen september een album uitgebracht en is zanger Rostam ook erg veel bezig met solowerk. Bijvoorbeeld met dit liedje. Omdat hij als zanger hét herkenningspunt van Vampire Weekend is, geeft het liedje veel flashbacks naar het werk van de band. Toch is Rostam er op de een of andere manier in geslaagd toch een compleet andere sound neer te zetten. Erg knap, en nog best een fijn liedje ook!

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 54 andere volgers