Onbekend Onbemind week 37 – 2016

De studio waarin we Onbekend Onbemind altijd presenteren, wordt de komende weken verbouwd. En aangezien het delen van nieuwe muziek voor ons een soort eerste levensbehoefte is, zetten we elke week tijdens de verbouwing de leukste nieuwe liedjes hier voor je op een rijtje!

Ruston Kelly – Black Magic
Zo half september kijkt Amerika alvast reikhalzend uit naar één evenement: Halloween. Dat het feest daar erg populair is, wist je vast al. Dat er dan ook liedjes over geschreven worden, is waarschijnlijk ook geen verrassing. Ruston Kelly heeft in juni een EP uitgebracht, genoemd naar het ‘trick or treat’-feest. De single ‘Black Magic’ heeft niet bepaald een spookachtige sfeer op het eerste gehoor. Maar als je naar de tekst luistert, zitten er verwijzingen genoeg in…

Lizzo – Phone
Echt radiovriendelijk zullen we dit nummer niet noemen, maar hij blijft zeker in je hoofd hangen. Deze single van Lizzo is onderdeel van haar nieuwe album ‘Coconut Oil’ dat op 6 oktober in de winkels zal liggen. Aan exposure ligt het bij haar niet, onder andere koning van Snapchat John Mayer heeft haar al geplugd bij zijn volgers. Of het echt op de radio rond zal gaan durven we niet te zeggen, maar dit nummer gaat het online vast heel goed doen. Vooral het einde van het nummer is tof.

Mokita ft. The Ready Set – Broken Parts
Je weet het nooit bij The Ready Set. De ene keer hoor je een jaar niks van de singer-songwriter, en dan ineens heeft hij samenwerking na samenwerking en brengt daarnaast nog vijf singles uit. De laatste maanden was het weer even wat rustiger rondom de Amerikaan, en uit het niets kwam deze samenwerking met Mokita. De lieflijke stem van The Ready Set past perfect over de beats van Mokita. Jammer dat de zomer net voorbij is, want dit liedje had het heel goed kunnen doen op elk willekeurig strandfeestje!

Breathe Carolina & Crossnaders – Stable
Toegegeven: Breathe Carolina heeft nogal een geschiedenis. Ze begonnen als een band die best groot werd onder liefhebbers van alternatieve muziek. Ze combineerden snoeiharde gitaren met dancetracks en met twee compleet verschillende zangers zetten ze echt een bijzondere sound neer. Een tijdje waren ze uit de running nadat een van de zangers opstapte, en toen de band terugkwam waren ze niet meer wat ze geweest waren. De gitaren waren weg, alleen de dance bleef over. Van kritiek moesten ze niks hebben: hate it or love it leek hun motto. Veel fans zijn afgevallen, maar ze hebben er een nieuwe fanbase voor terug. En nu is er dit fantastisch liedje met het oerhollandse trio Crossnaders. Fijn voor de oren!

Fairchild – Neighbourhoods
Mutemath-fans herkennen deze band misschien wel. Fairchild mocht in februari dit jaar namelijk openen voor de heren uit Amerika. En als je de beide bands na elkaar beluistert, snap je waarschijnlijk wel. Ze hebben beide het geluid van bands uit de jaren tachtig (denk in de richting van Spandau Ballet) meegenomen, een modern jasje gegeven en heel meeslepend gemaakt. De clip van de nieuwe single van Fairchild zou trouwens ook niet misstaan in de jaren tachtig. Hij draagt niet echt bij aan de beleving van het liedje, maar -veel belangrijker- doet er gelukkig ook niks aan af.

WACO – SE17
Stel je een kleine, hete concertzaal voor. Mensen die op elkaar gepropt staan om maar een glimp van het podium op te vangen. Zo moet het zijn om bij een concert van WACO te zijn. Deze band doet denken aan powerbands als John Coffey en Kids With Guns en is zo’n band die je gewoon eens live gezien wil hebben. Single ‘SE17’ komt van ‘Uprise’, de dit jaar uitgebrachte EP van de Londense mannen. In Engeland gaat WACO vanaf eind deze maand op tour langs de niet al te grote zalen (yes!), nu is het nog wachten tot de band hier genoeg volgers heeft om de oversteek te maken.

Onbekend Onbemind week 36 – 2016

De studio waarin we Onbekend Onbemind altijd presenteren, wordt de komende weken verbouwd. En aangezien het delen van nieuwe muziek voor ons een soort eerste levensbehoefte is, zetten we elke week tijdens de verbouwing de leukste nieuwe liedjes hier voor je op een rijtje!

Vancouver Sleep Clinic – Killing Me To Love You
In 2013 bracht Tim Bettinson zijn debuutsingle uit, onder de naam Vancouver Sleep Clinic. In 2014 wordt hij door verschillende media getipt als een van de grote beloftes van de toekomst, en nu is er, na twee jaar, eindelijk weer nieuw werk van het muzikale talent. En ‘Killing Me To Love You’ is elke seconde wachten waard geweest.

Honeyblood – Ready For The Magic
Onbekend zijn ze hier nog wel, maar in de muziekwereld wordt Honeyblood zeker opgemerkt. Afgelopen jaar mochten ze namelijk openen voor niemand minder dan de Foo Fighters. Daarna zijn ze gauw de studio ingedoken en op vier november ligt er een nieuw album in de schappen: ‘Babes Never Die’. ‘Ready For The Magic’ begint een beetje vaag met het pratende meisje (noem het artistieke vrijheid) maar zodra de muziek begint worden er geen doekjes meer om gewonden. Op het eerste gezicht lijkt het nummer niet heel radiovriendelijk, maar de refreinen zijn zo catchy dat het bijna niet meer opvalt.

Castlecomer – Judy
Castlecomer kwam begin dit jaar op onze radar met het ijzersterke ‘Fire Alarm‘. Daarna is de band natuurlijk vrolijk verder gegaan met muziek uitbrengen, en de nieuwste singel van het rijtje is ‘Judy’. Hiermee hebben de heren uit Sydney weer zo’n fijn liedje neergezet. We willen er verder geen woorden aan vuil maken, luister hem vooral even en oordeel zelf!

Cavalier – Come Home
Echt ervaren klinken ze nog niet, maar wat niet is kan nog komen. Ondertussen is de band wel geboekt voor Butserfest dat vandaag plaatsvindt en waar onder andere Onbekend Onbemind paradepaardjes Mallory Knox en Young Guns ook het podium zullen betreden. ‘Come Home’, de nieuwe single, heeft ontzettend veel potentie en hopelijk zal Cavalier gauw deze kant op komen in het voorprogramma van eerder genoemde bands.

James Arthur – Say You Won’t Let Go
Met ‘Impossible’ scoorde James Arthur in 2012 een grote hit, daarbij nogal geholpen door de winst van The X Factor in Engeland. Met ‘You’re Nobody Till Somebody Loves You’ leek hij nog een tweede grote hit te gaan scoren, maar dat liedje kwam wat betreft niet in de buurt van zijn debuutsingle. En daarna werd het op de radio angstvallig stil. Arthur bracht in 2013 zijn debuutalbum uit, maar ook dat ging stilletjes voorbij. Maar misschien is dat nu wel afgelopen. ‘Say You Won’t Let Go’ is een toegankelijker liedje dan zijn wat oudere werk, en past prima tussen de radioliedjes van deze tijd.

Hearts & Colors – Can’t Help Falling In Love (Elvis Presley cover)
Covers zijn meestal niet waar naar gezocht wordt bij Onbekend Onbemind. Origineel werk is altijd veel verrassender en natuurlijk authentiek. Een grote uitzondering zijn de mannen van Hearts & Colors. Twee Zweedse überhipsters die het coveren opnieuw uitgevonden lijken te hebben. Ze versterken elkaar, maken video’s met weinig poespas en trekken (via Facebook) binnen 24 uur meer dan een miljoen kijkers. Het is nog maar een kwestie van tijd voor deze mannen zullen doorbreken met eigen werk!

Onbekend Onbemind week 35 – 2016

De studio waarin we Onbekend Onbemind altijd presenteren, wordt de komende weken verbouwd. En aangezien het delen van nieuwe muziek voor ons een soort eerste levensbehoefte is, zetten we elke week tijdens de verbouwing de leukste nieuwe liedjes hier voor je op een rijtje!

The Road Home – Your Heart Won’t Break
Het was even wachten voor de fans, maar de mannen uit Enschede komen eindelijk met een debuutalbum! 14 Oktober verschijnt het nu nog titelloze album van de heren, en dat vieren ze met een thuisshow in poppodium Atak. De band heeft in de jaren voorafgaand aan dit album duidelijk een eigen geluid gevonden, als we afgaan op de nieuwe single. Het nummer blijft waarschijnlijk de hele dag nog in je hoofd zitten, maar we kunnen ons niet voorstellen dat je dat echt erg vindt. De clip is misschien een beetje cheesy, maar de muziek maakt alles goed. Wij zijn fan!

Hollow // Hum – Something On Fire (ft. REMMI)
Hollow // Hum is een project van songwriter, componist en producer Charlie Lowell. Over het project is verder weinig te vinden, maar de naam van de man er achter zou je misschien bekend voor kunnen komen: Charlie Lowell is de toetsenist van Jars Of Clay! De muziek van Hollow // Hum is heel wat anders dan zijn bandwerk, maar zeker niet minder fijn. Voor deze track heeft hij de handen ineen geslagen met multitalent en dat heeft geleid tot een heerlijk melancholisch liedje.

Chase Atlantic – Run Away
Als The 1975 wat alternatiever en Australisch was geweest, hadden ze waarschijnlijk zoals Chase Atlantic geklonken. De overeenkomsten tussen de muziek van de twee bands zijn bijna te veel om op te noemen. Hoewel we houden van bands die zich kunnen onderscheiden, is dit liedje zo fijn dat we hem je toch niet willen onthouden.


Vince Kidd – Almost Angels

Onbekend Onbemind-lieveling Vince Kidd heeft weer een nieuwe single! Sinds ‘Welcome To The Zoo‘ lijken hij en zijn muziek wel een groeispurt gemaakt te hebben. Alles is wat volwassener en toegankelijker. En toch heeft ook dit hiphop-liedje nog steeds een Vince Kidd-sausje. Het kost misschien een paar draaibeurten voor dit liedje echt binnenkomt, maar geeft het liedje de tijd. Hij is het waard.


Too Close To Touch – What I Wish I Could Forget

23 September kunnen fans van bijvoorbeeld Sleeping With Sirens, Pierce The Veil of Of Mice & Men hun hart ophalen: dan komt het nieuwe album van Too Close To Touch uit! De band geeft het album uit bij Epitaph Records, het label van Bad Religion-gitarist Brett Gurewitz, waar Sleeping With Sirens, maar ook bijvoorbeeld NOFX albums uit hebben gebracht. Het geluid van de band is misschien niet heel uniek, maar het zit goed in elkaar en verder valt er weinig aan op te merken.

All Time Low – Take Cover
Over een week min een dag is het zover: dan komt eindelijk Straight To DVD II uit. De tweede live-DVD van All Time Low, inclusief uiteraard een live-cd. En op die laatste zitten nog wat verstopte pareltjes: B-side ‘Carolina’ en gloednieuwe track ‘Take Cover’! De laatstgenoemde is nu ook online al te vinden, en roept wel wat vragen op. Want waar is de overduidelijke gitaar, die zo kenmerkend is voor de poppunk-liedjes van ATL? Het liedje is wat met vergeleken bij de kleurrijke tracks die we gewend zijn van de band, maar dat neemt niet weg dat het wel gewoon weer een fijn liedje is!

Onbekend Onbemind week 34 – 2016

De studio waarin we Onbekend Onbemind altijd presenteren, wordt de komende weken verbouwd. En aangezien het delen van nieuwe muziek voor ons een soort eerste levensbehoefte is, zetten we elke week tijdens de verbouwing de leukste nieuwe liedjes hier voor je op een rijtje!

Fialta – Be Someone
Men neme wat Broadway-dansers, de choreograaf van onder andere Sound Of Music Live en een retegoed liedje. Dan krijg je het onderstaande filmpje! Fialta weet dondersgoed wat tegenwoordig de meerwaarde is van een goede clip op Facebook, en heeft daarom voor hun nieuwe single kosten nog moeite gespaard. En het resultaat mag er zijn, want wees eerlijk: veel zomerser dan dit wordt het niet toch?

Call It Off – Abandoned
Eigenlijk voldoet dit liedje niet helemaal aan de ‘Onbekend Onbemind’-criteria, aangezien het liedje een tijdje terug al te horen geweest is bij 3FM. Maar zo’n fijn liedje van eigen bodem willen we je toch niet onthouden. De heren uit Eindhoven hebben ter ere van dit heerlijke poppunk-liedje ook meteen een tour aangekondigd met landgenoten The Press And The President. Check vooral even de data op Facebook, want een avond met zo’n line-up mag je natuurlijk niet missen!

Kullers – Tongue Kissing
Hoe zou het klinken als de Jonas Brothers de handen ineen geslagen zouden hebben met The 1975? Nou, waarschijnlijk ongeveer zoals Kullers. De band heeft net het debuutalbum uitgebracht, dat vol staat met zoete, maar vooral dansbare popnummers. Het titelloze album staat in z’n geheel op Youtube, maar luisteren is op eigen risico: grote kans dat je de rest van de dag alleen nog maar deze liedjes in je hoofd hebt…

Chord Overstreet – Homeland
De naam Chord Overstreet doet misschien ergens wel een belletje rinkelen. Deze jongen is niet alleen de broer van een van de heren van Hot Chelle Rae, maar heeft zelf zijn bekendheid verworven als Sam in de tv-serie Glee. Die serie is vorig jaar gestopt, maar stoppen met muziek maken doe je natuurlijk niet zomaar. ‘Homeland’ is de eerste solo-single van de Amerikaan, die verrassend genoeg de pop heeft laten liggen, en de country-weg in is geslagen. Met succes, want wat een heerlijk liedje!

Young Guns – Mad World
16 September staat bij ons al maanden lang in onze agenda gemarkeerd. Dan komt namelijk het nieuwe album van Young Guns uit! De Britten hebben al verklapt dat ‘Echoes’ een ander album is dan de voorgangers, mede omdat het ontzettend snel geschreven is. In oktober gingen ze er voor zitten, in november was de tracklist af. Van het vierde album komen steeds meer tracks alvast online te staan. De exclusieve eer om titeltrack ‘Echoes’ te delen, is helaas nog altijd alleen exclusief, maar we vinden het ook niet erg om ‘Mad World’ dan alsnog maar met je te delen.

Of Mice & Men – Real
Nog een album dat genoteerd staat voor september: ‘Cold World’ van Of Mice & Men! Hun bijbehorende nieuwe single is op elke manier uniek voor deze band. Zo is dit de eerste single waarop geen screams te horen zijn. Daarnaast is degene die deze normaal gesproken verzorgt, nu ook een van de zangers! Hij komt er goed mee weg en hoewel het er naar uit gaat zien dat OM&M nu officieel meedoet aan de verpopping van de metalcorebands van deze tijd, zijn wij heel benieuwd waar de band nu nog meer mee gaat komen!

Good Charlotte nogal roestig

Vorig jaar kwam er goed nieuws voor de fans van Good Charlotte: de Amerikanen maakten bekend na vijf jaar stilte met een nieuw album én een nieuwe tour te komen. Nieuw wapenfeit ‘Youth Authority’ verscheen vorige maand, en vanavond stond de band ter ere daarvan in TivoliVredenburg. 

img_3527Trip down memory lane
Binnen een maand na de release van een nieuw album al optreden, brengt risico’s met zich mee. De fans moeten wennen, de band heeft het nieuwe materiaal nog niet helemaal in de vingers… Good Charlotte is zich daar van bewust: het concert wordt gekenmerkt door de grote hoeveelheid klassiekers. Opener ‘The Anthem’ wordt gevolgd door een complete trip down memory lane, met hier en daar een uitschieter naar het nieuwste album. Comeback-single ‘Makeshift Love’ ontbrak uiteraard niet.

Ongemakkelijke grapjes
Voor de fans maakt het niet uit van welk tijdperk de liedjes zijn: alles wordt hard meegezongen. Voor de uitvoering van de band maakt het ook niks uit trouwens, alles klinkt even moeizaam en roestig. De gitaristen grijpen regelmatig mis en de stukjes tussen de liedjes worden opgevuld met ongemakkelijke grapjes  en ingestudeerd enthousiasme. Zanger Joel Madden is vooral in het begin erg schor, vergeet hier en daar wat stukken tekst en probeert aan het einde liedjes op te leuken door wat meer te gaan schreeuwen. Die poging is nogal overbodig, aangezien de laatste nummers de ultieme Good Charlotte-hits zijn: ‘The River’, ‘I Just Wanna Live’ en uiteraard als afsluiter ‘Lifestyle Of The Rich And The Famous’. Liedjes die, in tegenstelling tot veel ander werk dat vanavond gespeeld wordt, juist geen opsmuk nodig hebben.
img_3531
Helaas weinig memorabel
Maar het zijn wel die klassiekers die er voor zorgen dat iedereen gelukkig naar huis gaat. Nieuwe fan, oude garde of mensen die alleen voor de hitjes kwamen: echt heel ontevreden kan niemand na afloop zijn geweest. Het concert was op wat fouten hier en daar na prima, maar helaas weinig memorabel.

The Temper Trap kort maar krachtig

Het was even wachten voor de fans. Vier jaar om precies te zijn. In de tussentijd was het nagelbijten, want werd The Temper Trap zo’n band die na twee albums een uiterst stille dood sterft? Of zou er toch nog wat nieuws komen? Vorige week kwam de verlossing in de vorm van het nieuwe album Thick As Thieves. En, nog beter, vanavond was het ook weer tijd voor een optreden van de band. Tijd om af te reizen naar Amsterdam!

img_2413Reputatie waargemaakt
The Temper Trap heeft de afgelopen keren wel de reputatie opgebouwd een uitstekende liveband te zijn. Maar in vier jaar kan er veel veranderd zijn natuurlijk. Gelukkig zijn ze live in ieder geval nog precies hetzelfde. Goed, zanger Dougy heeft er misschien wat centimeters haar bij, maar zijn stem is nog net zo loepzuiver als je op de cd’s kunt horen. De bassist maakt nog steeds dezelfde zwaaiende bewegingen met zijn gitaar, en danst nog precies hetzelfde.
En die nieuwe muziek dan? Veel bands zijn, na een tijdje van de radar te zijn verdwenen, ineens een nieuwe weg ingeslagen. Maar ook op dat gebied is de band nauwelijks veranderd. Het nieuwe werk klinkt vers, maar had zo van de persen gerold kunnen zijn na hun vorige album.

Bizar goed met kleine domper
Live komt de muziek ook uitstekend tot z’n recht, zowel oud als nieuw. Het is dat de zanger af en toe wat uithalen doet die je niet op de cd terug kan vinden, want het had zo één op één overgenomen kunnen zijn. Het is bijna bizar hoe goed hij live is. Maar dat geldt net zo goed voor de rest van de band. Vooral de backing vocals verzorgd door de gitarist/toetsenist zijn kippenvelwaardig.
img_2414De afwisseling tussen oud, nieuwer en spiksplinternieuw houdt het publiek in z’n greep. In eerste instantie, want halverwege begint alle aandacht te verslappen en laaien de gesprekken overal in de zaal weer op. Het duurt tot het laatste nummer voor de toegift, voordat de band alle ogen weer op zich gericht krijgt. En dan lopen ze dus net weer het podium af.
De heren uit Australië laten zo lang op zich wachten voor ze weer het podium opkomen, dat het bijna ongemakkelijk wordt. Maar alles is vergeven en vergeten zo gauw de eerste tonen van ‘Soldier On’ klinken. Als dan tot slot ook nog ‘Sweet Disposition’ gespeeld wordt, is het feest helemaal compleet. Een kort en krachtig feest welteverstaan, want de band speelt in totaal net een uurtje. Een beetje een domper na vier jaar wachten, maar hopelijk komen ze binnenkort snel weer terug. Ergens binnen nu en vier jaar zou fijn zijn.

Panic! At The Disco nagenoeg perfect

Het is al weer zo’n drie jaar geleden dat de heren van Panic! At The Disco ons landje aandeden voor een optreden in een popzaal. Met de nieuwe plaat ‘Death Of A Bachelor’ op zak, deden de Amerikanen gisteren de Melkweg weer eens aan. Straks uitverkocht, veel te vol, maar wel erg fijn!

img_2020Na een vrolijk, over het algemeen heel stak voorprogramma, gaan stipt om half negen de lichten uit in de zaal. Panic! At The Disco wordt met luid gejuich onthaald en begint met ‘Don’t Threaten Me With A Good Time’ van de nieuwste plaat. Daarna gaan ze in hoog tempo door. Er wordt weinig tijd genomen om even met/tegen het publiek te praten, de liedjes worden achter elkaar afgewerkt. Niet dat het echt een probleem is: zanger Brendon Urie heeft geen praatmomentjes nodig om het publiek genoeg aandacht te geven. Het is net alsof hij iedereen persoonlijk aankijkt, aanspreekt en betrekt bij de show, puur alleen door hoe hij kijkt, danst en wat hij zingt.

img_2025Als je de mazzel hebt dat je ergens staat waar je hem kunt horen dan. Het geluid in de Melkweg staat uitzonderlijk slecht afgesteld waardoor alles vlak klinkt, en Urie bijna niet te verstaan is. Dat gebeurt niet vaak in de Melkweg, en mag gelukkig vanavond  de pret niet drukken. Als de avond vordert wordt het geluid ook wel iets beter, maar Panic komt nog steeds niet helemaal tot zijn recht. Een andere oorzaak daarvan is dat de show inmiddels “kleine” podia zoals de Melkweg wel ontgroeid is. Want eerlijk is eerlijk: deze show zou, met alle lichteffecten en de legendarische backflip van Urie, toch beter tot z’n recht komen op een groter podia. Niet zo heel gek dat er voor het eind van dit jaar (14 nov.) een show in de Heineken Music Hall geboekt staat.

img_2023Panic! At The Disco gaat al heel wat jaartjes mee, en heeft zich in die tijd ook veel ontwikkeld. Niet alleen wat betreft bandleden (Urie is nu nog het enige officiële lid van de band en ook de enige originele nog) maar ook qua muziek hebben ze heel wat fases doorlopen. Van welk album je ook fan bent of was, voor ieder wat wils vanavond. Van elk album wordt minimaal één liedje gespeeld. Doorbraakhit ‘I Write Sins Not Tragedies’ komt uiteraard voorbij, maar ook  het iets latere ‘Nine In The Afternoon’ en nieuwste klapper ‘Victorious’ worden gespeeld. De verrassing van de avond: de cover van ‘Bohemian Rhapsody’. Een gevaarlijk nummer om te coveren, maar Panic komt er mee weg. Ze laten het nummer in zijn waarde, en weten er toch iets eigens aan mee te geven.

Panic! At The Disco bewijst ook vanavond maar weer eens waarom de band het verdient om zo lang mee te gaan. De liedjes zijn goed, worden nagenoeg perfect uitgevoerd live en elke show op zich is weer een beleving. De show in de HMH is verbazingwekkend nog niet uitverkocht, maar dat kan nooit lang meer duren. Dus haal een kaartje nu het nog kan, want dit wil je echt niet missen..!