Onbekend Onbemind week 34 – 2016

De studio waarin we Onbekend Onbemind altijd presenteren, wordt de komende weken verbouwd. En aangezien het delen van nieuwe muziek voor ons een soort eerste levensbehoefte is, zetten we elke week tijdens de verbouwing de leukste nieuwe liedjes hier voor je op een rijtje!

Fialta – Be Someone
Men neme wat Broadway-dansers, de choreograaf van onder andere Sound Of Music Live en een retegoed liedje. Dan krijg je het onderstaande filmpje! Fialta weet dondersgoed wat tegenwoordig de meerwaarde is van een goede clip op Facebook, en heeft daarom voor hun nieuwe single kosten nog moeite gespaard. En het resultaat mag er zijn, want wees eerlijk: veel zomerser dan dit wordt het niet toch?

Call It Off – Abandoned
Eigenlijk voldoet dit liedje niet helemaal aan de ‘Onbekend Onbemind’-criteria, aangezien het liedje een tijdje terug al te horen geweest is bij 3FM. Maar zo’n fijn liedje van eigen bodem willen we je toch niet onthouden. De heren uit Eindhoven hebben ter ere van dit heerlijke poppunk-liedje ook meteen een tour aangekondigd met landgenoten The Press And The President. Check vooral even de data op Facebook, want een avond met zo’n line-up mag je natuurlijk niet missen!

Kullers – Tongue Kissing
Hoe zou het klinken als de Jonas Brothers de handen ineen geslagen zouden hebben met The 1975? Nou, waarschijnlijk ongeveer zoals Kullers. De band heeft net het debuutalbum uitgebracht, dat vol staat met zoete, maar vooral dansbare popnummers. Het titelloze album staat in z’n geheel op Youtube, maar luisteren is op eigen risico: grote kans dat je de rest van de dag alleen nog maar deze liedjes in je hoofd hebt…

Chord Overstreet – Homeland
De naam Chord Overstreet doet misschien ergens wel een belletje rinkelen. Deze jongen is niet alleen de broer van een van de heren van Hot Chelle Rae, maar heeft zelf zijn bekendheid verworven als Sam in de tv-serie Glee. Die serie is vorig jaar gestopt, maar stoppen met muziek maken doe je natuurlijk niet zomaar. ‘Homeland’ is de eerste solo-single van de Amerikaan, die verrassend genoeg de pop heeft laten liggen, en de country-weg in is geslagen. Met succes, want wat een heerlijk liedje!

Young Guns – Mad World
16 September staat bij ons al maanden lang in onze agenda gemarkeerd. Dan komt namelijk het nieuwe album van Young Guns uit! De Britten hebben al verklapt dat ‘Echoes’ een ander album is dan de voorgangers, mede omdat het ontzettend snel geschreven is. In oktober gingen ze er voor zitten, in november was de tracklist af. Van het vierde album komen steeds meer tracks alvast online te staan. De exclusieve eer om titeltrack ‘Echoes’ te delen, is helaas nog altijd alleen exclusief, maar we vinden het ook niet erg om ‘Mad World’ dan alsnog maar met je te delen.

Of Mice & Men – Real
Nog een album dat genoteerd staat voor september: ‘Cold World’ van Of Mice & Men! Hun bijbehorende nieuwe single is op elke manier uniek voor deze band. Zo is dit de eerste single waarop geen screams te horen zijn. Daarnaast is degene die deze normaal gesproken verzorgt, nu ook een van de zangers! Hij komt er goed mee weg en hoewel het er naar uit gaat zien dat OM&M nu officieel meedoet aan de verpopping van de metalcorebands van deze tijd, zijn wij heel benieuwd waar de band nu nog meer mee gaat komen!

Good Charlotte nogal roestig

Vorig jaar kwam er goed nieuws voor de fans van Good Charlotte: de Amerikanen maakten bekend na vijf jaar stilte met een nieuw album én een nieuwe tour te komen. Nieuw wapenfeit ‘Youth Authority’ verscheen vorige maand, en vanavond stond de band ter ere daarvan in TivoliVredenburg. 

img_3527Trip down memory lane
Binnen een maand na de release van een nieuw album al optreden, brengt risico’s met zich mee. De fans moeten wennen, de band heeft het nieuwe materiaal nog niet helemaal in de vingers… Good Charlotte is zich daar van bewust: het concert wordt gekenmerkt door de grote hoeveelheid klassiekers. Opener ‘The Anthem’ wordt gevolgd door een complete trip down memory lane, met hier en daar een uitschieter naar het nieuwste album. Comeback-single ‘Makeshift Love’ ontbrak uiteraard niet.

Ongemakkelijke grapjes
Voor de fans maakt het niet uit van welk tijdperk de liedjes zijn: alles wordt hard meegezongen. Voor de uitvoering van de band maakt het ook niks uit trouwens, alles klinkt even moeizaam en roestig. De gitaristen grijpen regelmatig mis en de stukjes tussen de liedjes worden opgevuld met ongemakkelijke grapjes  en ingestudeerd enthousiasme. Zanger Joel Madden is vooral in het begin erg schor, vergeet hier en daar wat stukken tekst en probeert aan het einde liedjes op te leuken door wat meer te gaan schreeuwen. Die poging is nogal overbodig, aangezien de laatste nummers de ultieme Good Charlotte-hits zijn: ‘The River’, ‘I Just Wanna Live’ en uiteraard als afsluiter ‘Lifestyle Of The Rich And The Famous’. Liedjes die, in tegenstelling tot veel ander werk dat vanavond gespeeld wordt, juist geen opsmuk nodig hebben.
img_3531
Helaas weinig memorabel
Maar het zijn wel die klassiekers die er voor zorgen dat iedereen gelukkig naar huis gaat. Nieuwe fan, oude garde of mensen die alleen voor de hitjes kwamen: echt heel ontevreden kan niemand na afloop zijn geweest. Het concert was op wat fouten hier en daar na prima, maar helaas weinig memorabel.

The Temper Trap kort maar krachtig

Het was even wachten voor de fans. Vier jaar om precies te zijn. In de tussentijd was het nagelbijten, want werd The Temper Trap zo’n band die na twee albums een uiterst stille dood sterft? Of zou er toch nog wat nieuws komen? Vorige week kwam de verlossing in de vorm van het nieuwe album Thick As Thieves. En, nog beter, vanavond was het ook weer tijd voor een optreden van de band. Tijd om af te reizen naar Amsterdam!

img_2413Reputatie waargemaakt
The Temper Trap heeft de afgelopen keren wel de reputatie opgebouwd een uitstekende liveband te zijn. Maar in vier jaar kan er veel veranderd zijn natuurlijk. Gelukkig zijn ze live in ieder geval nog precies hetzelfde. Goed, zanger Dougy heeft er misschien wat centimeters haar bij, maar zijn stem is nog net zo loepzuiver als je op de cd’s kunt horen. De bassist maakt nog steeds dezelfde zwaaiende bewegingen met zijn gitaar, en danst nog precies hetzelfde.
En die nieuwe muziek dan? Veel bands zijn, na een tijdje van de radar te zijn verdwenen, ineens een nieuwe weg ingeslagen. Maar ook op dat gebied is de band nauwelijks veranderd. Het nieuwe werk klinkt vers, maar had zo van de persen gerold kunnen zijn na hun vorige album.

Bizar goed met kleine domper
Live komt de muziek ook uitstekend tot z’n recht, zowel oud als nieuw. Het is dat de zanger af en toe wat uithalen doet die je niet op de cd terug kan vinden, want het had zo één op één overgenomen kunnen zijn. Het is bijna bizar hoe goed hij live is. Maar dat geldt net zo goed voor de rest van de band. Vooral de backing vocals verzorgd door de gitarist/toetsenist zijn kippenvelwaardig.
img_2414De afwisseling tussen oud, nieuwer en spiksplinternieuw houdt het publiek in z’n greep. In eerste instantie, want halverwege begint alle aandacht te verslappen en laaien de gesprekken overal in de zaal weer op. Het duurt tot het laatste nummer voor de toegift, voordat de band alle ogen weer op zich gericht krijgt. En dan lopen ze dus net weer het podium af.
De heren uit Australië laten zo lang op zich wachten voor ze weer het podium opkomen, dat het bijna ongemakkelijk wordt. Maar alles is vergeven en vergeten zo gauw de eerste tonen van ‘Soldier On’ klinken. Als dan tot slot ook nog ‘Sweet Disposition’ gespeeld wordt, is het feest helemaal compleet. Een kort en krachtig feest welteverstaan, want de band speelt in totaal net een uurtje. Een beetje een domper na vier jaar wachten, maar hopelijk komen ze binnenkort snel weer terug. Ergens binnen nu en vier jaar zou fijn zijn.

Panic! At The Disco nagenoeg perfect

Het is al weer zo’n drie jaar geleden dat de heren van Panic! At The Disco ons landje aandeden voor een optreden in een popzaal. Met de nieuwe plaat ‘Death Of A Bachelor’ op zak, deden de Amerikanen gisteren de Melkweg weer eens aan. Straks uitverkocht, veel te vol, maar wel erg fijn!

img_2020Na een vrolijk, over het algemeen heel stak voorprogramma, gaan stipt om half negen de lichten uit in de zaal. Panic! At The Disco wordt met luid gejuich onthaald en begint met ‘Don’t Threaten Me With A Good Time’ van de nieuwste plaat. Daarna gaan ze in hoog tempo door. Er wordt weinig tijd genomen om even met/tegen het publiek te praten, de liedjes worden achter elkaar afgewerkt. Niet dat het echt een probleem is: zanger Brendon Urie heeft geen praatmomentjes nodig om het publiek genoeg aandacht te geven. Het is net alsof hij iedereen persoonlijk aankijkt, aanspreekt en betrekt bij de show, puur alleen door hoe hij kijkt, danst en wat hij zingt.

img_2025Als je de mazzel hebt dat je ergens staat waar je hem kunt horen dan. Het geluid in de Melkweg staat uitzonderlijk slecht afgesteld waardoor alles vlak klinkt, en Urie bijna niet te verstaan is. Dat gebeurt niet vaak in de Melkweg, en mag gelukkig vanavond  de pret niet drukken. Als de avond vordert wordt het geluid ook wel iets beter, maar Panic komt nog steeds niet helemaal tot zijn recht. Een andere oorzaak daarvan is dat de show inmiddels “kleine” podia zoals de Melkweg wel ontgroeid is. Want eerlijk is eerlijk: deze show zou, met alle lichteffecten en de legendarische backflip van Urie, toch beter tot z’n recht komen op een groter podia. Niet zo heel gek dat er voor het eind van dit jaar (14 nov.) een show in de Heineken Music Hall geboekt staat.

img_2023Panic! At The Disco gaat al heel wat jaartjes mee, en heeft zich in die tijd ook veel ontwikkeld. Niet alleen wat betreft bandleden (Urie is nu nog het enige officiële lid van de band en ook de enige originele nog) maar ook qua muziek hebben ze heel wat fases doorlopen. Van welk album je ook fan bent of was, voor ieder wat wils vanavond. Van elk album wordt minimaal één liedje gespeeld. Doorbraakhit ‘I Write Sins Not Tragedies’ komt uiteraard voorbij, maar ook  het iets latere ‘Nine In The Afternoon’ en nieuwste klapper ‘Victorious’ worden gespeeld. De verrassing van de avond: de cover van ‘Bohemian Rhapsody’. Een gevaarlijk nummer om te coveren, maar Panic komt er mee weg. Ze laten het nummer in zijn waarde, en weten er toch iets eigens aan mee te geven.

Panic! At The Disco bewijst ook vanavond maar weer eens waarom de band het verdient om zo lang mee te gaan. De liedjes zijn goed, worden nagenoeg perfect uitgevoerd live en elke show op zich is weer een beleving. De show in de HMH is verbazingwekkend nog niet uitverkocht, maar dat kan nooit lang meer duren. Dus haal een kaartje nu het nog kan, want dit wil je echt niet missen..!

5 Seconds Of Summer verdient gegil

Als Australische band voet aan de grond krijgen in een land aan de andere kant van de wereld, is niet bepaald eenvoudig. De jonge heren van 5 Seconds Of Summer lukte het binnen indrukwekkend korte tijd. Ze mochten in ons land al eens eerder openen voor One Direction, keerden later terug met een eigen show in de Ziggo Dome en dit weekend keren ze terug voor twee keer dezelfde, praktisch uitverkochte zaal. En dat ze hun fanbase aan meer dan alleen hun goede looks verdienen, bewezen ze direct. 


Voorprogramma from heaven
Als voorprogramma heeft de band Don Broco deze tour op sleeptouw genomen. De -in Nederland nog veel te onbekende- band krijgt het publiek niet helemaal lekker mee, maar zet ondertussen wel een bizar goede show neer. De zang, zowel lead van zanger Rob als de aanvullende vocals, zijn loepzuiver en ook op de instrumentale partijen valt niks aan te merken. Don Broco is een band die alle liefde verdient, en hopelijk snel terug komt naar Nederland voor een eigen show.

Strak maar niet altijd even zuiver
Daarna is het tijd voor de jongens uit Australië. De fans wachten ongeduldig en laten dat horen elke keer als er ook maar iets aan de muziek of op het podium verandert. De jongens komen iets laten dan gepland het podium op maar laten er dan ook geen gras over groeien. Hoewel hun carrière vast wel iets geholpen is door de knappe bandleden, zou het heel oneerlijk zijn om het daarbij te laten. Want boven alles zet de band een strakke show neer. De zang is niet altijd even zuiver, zeker bij de twee gitaristen, maar verder valt er weinig op aan te merken.

Hot Damn In Amsterdam
De vier muzikanten laten stuk voor stuk horen wat ze waard zijn. Een drumsolootje hier, een geïmproviseerd liedje over Amsterdam (“Hot Damn, In Amsterdam”) daar. De jongens weten precies hoe ze het publiek moeten bespelen, maar laten boven alles zien dat ze zo goed zijn dat ze het liefhebbende en gillende publiek ook echt verdienen.

Onbekend Onbemind week 14 – 2016

Speciaal voor jouw (en ons) plezier samengesteld: een lijst met zes liedjes die je echt niet wilt missen!

Rat Boy – Move
20 jaar en dan al zulke fantastische liedjes maken, dat zullen niet veel mensen deze muzikant nadoen. John Cardy uit Essex is overduidelijk klaar om de wereld als Rat Boy te gaan veroveren. De BBC is het daar mee eens en riep hem al uit als mogelijke stem van 2016. Hij wordt nu mondjesmaat in de rest van Europa opgepakt, en we zijn er van overtuigd dat deze meneer vanzelf een sneeuwbaleffect gaat veroorzaken. Als hij meer van dit soort liedjes uit gaat brengen, kan het niet lang meer duren tot de hele wereld zijn naam kent.

Trev Lukather – Only Girl
Volgers van het Snapchataccount (trevlukather) konden al een paar weken genieten van voorproefjes van de komende EP van deze Amerikaan. Veelbelovende voorproefjes. Gisteren was het eindelijk zover: het eerste liedje is in z’n geheel online gekomen. En het is precies wat je kon verwachten: strakke vocals, indrukwekkende gitaarpartijen (hebben we al gezegd dat Trev de zoon van Steve Lukather, zanger en gitarist van Toto, is?) en gewoon een extreem fijn liedje. Kom maar op met de rest!

Before You Exit – When I’m Gone
Wat krijg je als je One Direction kruist met The 1975? Nou, ongeveer dit waarschijnlijk. De gelikte videoclip schreeuwt ‘boyband!’ maar de muziek heeft de sfeer van de liedjes van The 1975. De drie broers uit Orlando, Florida hebben duidelijk wel door hoe ze goede, toegankelijke muziek moeten maken. Hun nieuwe EP is net uit en ‘When I’m Gone’ is de eerste single daarvan. Dat smaakt naar meer!

Benjamin Francis Leftwich – Tilikum
Na de dood van zijn vader schreef Benjamin Francis Leftwich zijn verdriet van zich af, wat resulteerde in dit prachtige liedje. Zijn debuutalbum is alweer vijf jaar oud, maar ‘Tilikum’ belooft dat album nummer twee het wachten meer dan waard wordt. ‘After The Rain’ komt 19 augustus uit. 16 Mei treedt hij op in een uitverkochte Amstelkerk, en heb je daar nou geen kaartje voor, kun je in september herkansen. Dan staat hij weer in onze hoofdstad op het podium voor het 7 Layers festival.

All Time Low – Missing You
Als er één band is die altijd bewust is van hun fans en wat ze doormaken, dan is het All Time Low wel. En eens in de zoveel tijd willen de heren uit Amerika dat weer even extra laten weten. Hoe dankbaar ze zijn voor de fans, maar ook hoe vereerd ze zich voelen om zo’n groot deel van het leven van mensen te mogen zijn. ‘Missing You’ is zo’n moment. De band is in gesprek gegaan met wat nietsvermoedende fans en heeft dat gecombineerd met de positieve muzikale boodschap. Een prachtige clip gecombineerd met zoals altijd een heel fijn liedje: wat wil je nog meer?

Amber Run – Haze
Sinds ‘I Found‘ is Amber Run nooit meer van onze radar verdwenen. Hoewel ze sindsdien geen liedje uit hebben gebracht wat qua impact in de buurt kwam van ‘I Found’, weet de band alsnog steeds sterke liedjes tevoorschijn te toveren. Ook de nieuwe single heeft weer zijn eigen charmes. ‘Haze’ doet je dromen over verlaten bergweggetjes en open velden, en is kort maar krachtig.

Onbekend Onbemind week 13 – 2016

Speciaal voor jouw (en ons) plezier samengesteld: een lijst met zes liedjes die je echt niet wilt missen!

Counterfeit – Enough
Maak je borst maar nat voor dit nieuwe nummer van de Engelse jongens van Counterfeit. Het ontbreekt de band niet aan een gezonde dosis lef en ook rebelsheid is een woord dat in hun woordenboek voorkomt. In Engeland zijn ze al best groot, mede door zanger en bekend acteur Jamie Campbell Bower. Hij speelde eerder rollen in onder andere Twilight, Sweeney Todd en het Nederlandse Oorlogswinter. Gelukkig is het niet zo dat de band volledig afhankelijk is van het succes van Bower, want de nummers staan als een huis. Mocht je het live willen aanschouwen (spreekt voor zich), op eind van deze maand is de band te bewonderen in de Sugarfactory, en er zijn nog kaartjes. Wees erbij voordat ze écht groot worden!

Attica Riots – Misery
Ben je klaar voor misschien wel de grootste verrassing van 2016? Zo ja, stellen we je graag voor aan Attica Riots. De band klinkt precies zoals je niet verwacht, en dat geldt ook voor het verloop van het liedje. Liefhebbers van Arctic Monkeys en Editors kunnen zo aanschuiven in de fanrij die binnenkort vast heel snel gaat groeien. Het enige wat de band daarvoor nodig heeft, is iets meer aandacht. Daar helpen wij heel graag bij, we nemen zelfs de ietwat dubieuze clip op de koop toe.

Christopher – I Won’t Let You Down

Een jonge Deense gozer met blond haar, blauwe ogen én een dijk van een stem. Wat wil je nog meer? Hij is echt heel populair in zijn thuisland, maar daarbuiten wil het nog niet echt lukken. Wij zijn van mening dat dit een kwestie van tijd is, want naast Jason Derulo of Justin Bieber misstaat deze plaat niet in de hitlijsten. Op 15 april komt zijn derde album ‘Closer’ uit, een album met daar op onder andere een samenwerking met Madcon. Geef het een jaar en deze jongen is niet meer weg te slaan uit de charts!

Jon Bryant – Wilderness
Met het betere weer voor de deur, krijgen wij al zin om vakantie-playlisten samen te stellen. Een muzikant die dit jaar bij ons zeker niet zal ontbreken, is Jon Bryant (niet te verwarren met achternaamgenoot Kobe). In 2009 is hij, na touren met andere bands, begonnen met het uitbrengen van zijn eigen muziek. Dat leidde dit jaar tot zijn derde album, ‘Twenty Something’. Veel liedjes van het album zijn al te bewonderen op zijn YouTube-kanaal, dus haal je hart op en droom alvast over lange roadtrips in de zon, met lege wegen door de bergen en de wind door je haren.

Loose Talk – Old Bonds
Twee jaar geleden is het, dat Anberlin aankondigde te gaan stoppen. In 2014 brachten ze nog één album uit, gingen ze op ‘wereldtour’ (met maar twee data in Europa) en toen was het klaar. Omdat de band stopte op een punt dat het heel goed met hun carrière ging hadden veel fans het niet aan zien komen. De bandleden gingen allemaal hun dromen achterna, maar veel hoorde je toch niet echt van ze. Daar komt nu verandering in, want Loose Talk is een band die bestaat uit twee oud leden van Anberlin! Deon Rexroat en Christian McAlhaney maken nu muziek die heel ver van Anberlin af staat, maar ze gooien er hele hoge ogen mee. ‘Old Bonds’ wordt door fans van Anberlin goed ontvangen en ook voor de rest van de muziekliefhebbers moet dit een pareltje zijn!

BANNERS – Shine A Light
Met slechts een debuutEP al ruim 8.000 likes binnenvegen op Facebook, dat doet niet iedereen. Maar BANNERS lukt het wel! De muzikant uit Liverpool is opgegroeid als zanger in o.a. het Liverpool Anglican Cathedral Choir. Dat verklaart misschien ook wel meteen die prachtige meerstemmigheid en galm in zijn liedjes. Iedereen op het grote Amerikaanse muziekfestival SxSW heeft hem al kunnen bewonderen dit jaar, maar het is hoog tijd dat ook de rest van de wereld geattendeerd wordt op het bestaan van deze meneer.