Onbekend Onbemind week 37

Posted in Onbekend Onbemind with tags , , , , , , , on 14 september 2014 by musicisallwegot

Als (tijdelijke) vervanging van het radioprogramma Onbekend Onbemind, hier elke week 6 liedjes die je echt niet mag missen!

Jesse Ware – Say You Love Me
Jessie Ware wordt vergeleken met Adele en Prince, en werkte al samen met Disclosure en Katy B. Ook dit nummer is een samenwerking. Niemand minder dan Ed Sheeran schreef mee aan dit nummer, en hij loopt er trots mee te pronken op social media. Nog een klein maandje wachten tot haar album ‘Tough Love’ in de winkel ligt, waar dit nummer ook op staat. Ren je alvast mee naar de cd-winkel?

Mallory Knox – Shout At The Moon
Deze Britse heren komen in oktober met hun tweede plaat, maar dat ging niet zonder tegenslagen. Tijdens het opnameproces brandde een deel van het gebouw, waar de demo’s en instrumenten opgeslagen stonden, af. Ze herpakten zich en gingen verder. Met als resultaat Asymmetry in oktober dus. Er zijn al meerdere liedjes van gereleased. ‘QOD II‘,’Ghost In The Mirror‘, en sinds deze week het fantastische ‘Shout At The Moon’.

Walk The Moon – Shut Up And Dance
Het is alweer twee jaar geleden dat deze band een bescheiden hitje had met het nummer ‘Anna Sun’. Daarna toerden ze (onder andere met P!nk) de hele wereld over en brachten eigenlijk niet zoveel muziek meer uit. Maar! Daar is nu verandering in gekomen. Op 9 september was daar de aankondiging en op de 11e brachten ze al de nieuwe single uit. En niet alleen dat, ook het nieuwe album is aangekondigd! Voor het einde van het jaar moet er een schijfje in de winkels liggen met gloednieuwe dansbare nummers, waarvan ‘Shut Up And Dance’ de eerste single is!

LIGHTS – Up We Go
Al jaren op de Onbekend Onbemind radar: LIGHTS. Deze dame (die haar naam ook echt officieel in LIGHTS heeft laten veranderen) is al wat jaartjes druk bezig in de muziek. Debuutalbum ‘Siberia’ werd goed ontvangen, en daarna verdween ze heel even uit de muziekwereld, onder andere door haar zwangerschap. Maar nu is daar ‘Up We Go’, de eerste single van het album ‘Little Machines’, dat eind deze maand uitkomt. De single is al een tijdje uit, maar nu is er ook een videoclip bij. Een goed excuus om haar nog even een keertje onder jouw aandacht te brengen!

The Vamps – Oh Cecilia (Breaking My Heart) ft Shawn Mendes
Oh oh, die boybands van tegenwoordig. Ze zijn weer helemaal terug in de hitlijsten, met hun catchy liedjes en hun (vaak) niet te missen uiterlijk. Zo ook The Vamps. In Engeland en Amerika zijn ze al booming business, maar in ons kikkerlandje wil het nog niet zo lukken. Het zal waarschijnlijk een kwestie van tijd zijn, want elk liedje dat ze uitbrengen is raak. Zo ook deze weer. Een samenwerking met meisjesmagneet Shawn Mendes die toch ook weer een nét ander publiek trekt. De after summer party kan beginnen!

Hudson Taylor – Chasing Rubies
Misschien wel een van de beste liedjes van dit decennium is afkomstig van deze twee heren: ‘Care‘ van Hudson Taylor. Hun nieuwste single komt officieel 5 oktober uit, maar waarom zou je dan tot 5 oktober wachten met het online zetten van de videoclip? Precies. Twee weken geleden verscheen de video voor ‘Chasing Rubies’ online. Na een heleboel singles en een paar EP’s wordt het nu toch wel echt tijd voor een heel album, vind je ook niet?

Vieze dansjes met Neon Trees

Posted in Concertrecensies, Pop with tags , , , , on 11 september 2014 by musicisallwegot

Na een eerder gecancelled concert stond de Amerikaanse band Neon Trees vanavond eindelijk in de Melkweg. Om te bekennen dat ze ook dit concert bijna afgezegd hadden…

Opener vanavond is Only Seven Left. Een Nederlandse band die er nogal wat jaartjes ervaring op heeft zitten, maar die aan het eind van dit jaar gaat stoppen. Ze stoppen op het hoogtepunt: nog nooit heb ik de band live zo goed gezien als vanavond. Het geluid is vol, de zang is zuiver en het plezier van de bandleden is duidelijk te zien. Hun muziek is dansbaar, en dat is precies wat de band zo’n goed voorprogramma voor Neon Trees maakt. Jammer dat ze stoppen na december, maar fijn dat ze zo toch nog even kunnen hebben laten zien wat ze waard zijn.

Tegen de tijd dat Neon Trees het podium op komt, laten de fans duidelijk horen voor wie ze gekomen zijn. De band trapt af met Lessons In Love, en stoomt direct door met de rest van de set. Hit Animal komt in het midden van de setlist, wat een opvallende keuze lijkt: meestal sluiten bands af met de grootste hit(s). Toch werkt het bij Neon Trees. Het publiek gaat nog een tandje harder en houdt dat vol tot het eind van het concert.

Muzikaal gezien zit de band bijna perfect in elkaar. Zanger Tyler zingt zuiver, zelfs tussen alle suggestieve dansjes door. Zijn typerende stem blijft ijzersterk overeind, ook tijdens het wat breekbare Voices In The Halls. Backing vocals zijn over het algemeen prima, hoewel ze in het begin van de show wat overheersend zijn. Vooral de stem van de drumster valt heel erg op tijdens het concert. De bandleden zijn goed op elkaar ingespeeld, ondanks dat de bassist pas sinds deze tour meedoet, als vervanger voor de vaste, zieke bassist. Dat is ook een van de redenen waarom de band er over had gedacht om ook deze tour af te zeggen. De zieke bassist en het slechte promotiewerk van hun label, aldus Tyler.

De hele Melkweg is hoorbaar blij dat de tour toch door is gegaan: na elk liedje volgt een steeds langer applaus. De band schrapt de ‘we want more’ scène die bij elk concert lijkt te horen, omdat ze geen zin hebben om backstage te wachten tot iedereen genoeg gejuicht heeft. Afsluiters (semi-toegiften) First Things First en Everybody Talks volgen en dan is het echt klaar.
Nu hopen dat ze zich de volgende keer weer niet tegen laten houden door toegiften, want Amsterdam heeft nog lang niet genoeg van Neon Trees.

IMG_5194.JPG

IMG_5201.JPG

IMG_5200.JPG

IMG_5207.JPG

Onbekend Onbemind week 36

Posted in Onbekend Onbemind with tags , , , , , , , , , on 7 september 2014 by musicisallwegot

Als (tijdelijke) vervanging van het radioprogramma Onbekend Onbemind, hier elke week 6 liedjes die je echt niet mag missen!

The Medics – We Are Not Alone
Na debuutalbum ‘Dance Into The Dark’ verdween The Medics even van de aardbodem. Zo leek het tenminste. Nu zijn ze terug, en om maar in verschrikkelijke clichés te blijven schrijven: misschien wel sterker dan voorheen. In oktober komt plaat nummer twee uit, ‘Choose Your Battle’. Eerder kwam ‘Something In The Water‘ al uit, en nu is er nog een voorproefje uitgebracht: ‘We Are Not Alone’. De verwachtingen voor het nieuwe album zijn wat ons betreft hooggespannen. Is het al oktober?

The Madden Brothers – Dear Jane
Het zou best kunnen dat de stemmen van deze mannen je bekend voorkomen. In 2002 kregen zij best wat bekendheid in Nederland met hun toenmalige band Good Charlotte en scoorden goud en platinum met meerdere albums. In september 2011 maakte de band bekend een pauze te nemen maar meteen de maand erna waren de tweelingbroertjes Joel en Benji Madden terug met The Madden Brothers. Op 16 september komt hun eerste album ‘Greetings From California’ uit en Dear Jane zal daar op staan.

Favorite Weapon – Let’s Shake On It
Omdat Onbekend Onbemind geen Onbekend Onbemind zou zijn zonder een fijne rockplaat tussen de lijstjes: ontmoet Favorite Weapon. De band is begin dit jaar opgericht door ex-vocalist van Woe, Is Me, Hance Alligood. Het is niet bepaald een band met beginners, en dat hoor je ook aan de muziek af. 14 Oktober komt hun debuutalbum ‘Sixty Saragossa’ uit, waarvan ook het liedje ‘Hollow‘ al te horen is.

Matty Mullins – 99% Soul
Matty is zanger in de metalcoreband Memphis May Fire. In die scene is zijn band niet een van de minsten, maar Matty wilde toch ook iets voor zichzelf. 23 September zal zijn eerste album uitkomen en zal ‘gewoon’ Matty Mullins gaan heten. Deze muziek is toch wat toegankelijker dan de muziek die hij maakt met Memphis May Fire en wij zijn benieuwd hoe ver hij het gaat schoppen zonder zijn band (for the record: hij blijft gewoon zingen bij Memphis May Fire)!

New Politics – Everywhere I Go (Kings & Queens)
Na het supercatchy ‘Harlem‘ klinkt deze nieuwe single van New Politics toch iets donkerder. Het lijkt bijna een kruising tussen Metro Station en Twenty One Pilots. Er zit een zware beat onder, en is tegelijkertijd toch nog steeds heel vrolijk en aanstekelijk. Het zou me niks verbazen als jij dit liedje de rest van de week nog in je hoofd zult hebben:

Drake Bell – Bitchcraft
De kans dat de naam Drake Bell je bekend voorkomt is best aanwezig. In 2004 wordt hij gecast voor de show Drake & Josh op Nickelodeon. Hij groeit uit tot een grote ster en blijkt ook nog eens te kunnen zingen. Hij doet de officiële theme-song voor de show maar blijft daarna muzikaal een beetje hangen op het Nickelodeon gehalte. Dit jaar heeft Drake een album uitgebracht en de eerste single Bitchcraft is volwassener maar nog steeds herkenbaar als Drake. Voor vrolijk en dansbaar moet je bij hem zijn!

Onbekend Onbemind week 35

Posted in Onbekend Onbemind with tags , , , , , , , , on 31 augustus 2014 by musicisallwegot

Als (tijdelijke) vervanging van het radioprogramma Onbekend Onbemind, hier elke week 6 liedjes die je echt niet mag missen!

 

The Vagary – Come Back
Over het algemeen geef je als luisteraar een nieuw liedje slechts twee seconden de tijd om indruk op je te maken. Maar als muziekliefhebber moet je soms echt even wat langer wachten tot een liedje binnenkomt. Zo ook bij The Vagary. Het liedje begint wat middelmatig, maar laat tijdens het eerste refrein pas echt zien wat het waard is. De heren uit Nederland (op tour zien? Kijk even hier) slepen je bijna vier minuten lang mee een soort mix van rock uit de jaren ’60 en jaren ’80. En het werkt nog ook:

 

James Bay – Scars
Op 22 september vind je deze jongeman het iTunes festival, één van zijn liedjes was al single of the week bij iTunes en hij wordt al gedraaid op BBC Radio One (de Engelse 3FM). Kortom: Hij gaat lekker. Dit is één van de meest veelbelovende Britse artiesten van dit jaar en het duurt vast niet lang meer tot hij ook de rest van Europa overneemt. Ben je klaar voor James Bay?

 

Temples – Mesmerise
Het Britse bandje Temples werd door Johnny Marr en Noel Gallagher al getipt als de beste nieuwe band uit Engeland. En dat terwijl ze pas twee jaar bestaan! Het duurde na het oprichten van de band niet lang voor de heren in het voorprogramma stonden van onder andere Kasabian en The Vaccines. Een maand geleden mochten ze voor het eerst optreden op tv in Amerika: tijdens de show van Jimmy Fallon. Het liedje Colours To Life werd al eerder getipt in Onbekend Onbemind, en nu is het tijd voor de nieuwere single: Mesmerise.

 

Tensnake – Feel Of Love
Een beetje gek, maar wel lekker, het lijkt wel de lijfspreuk van Tensnake. ‘Feel Of Love’ is een waanzinnige samenwerking met Jamie Lidell, wiens stem zich perfect leent voor deze dansbare track. Tensnake (die eigenlijk gewoon Marco heet) komt uit Hamburg en maakt housemuziek met disco-invloeden. Bang uitgevallen is deze Duitser niet: zo vroeg hij via een persoonlijk Facebook berichtje of Nile Rodgers zin had om mee te werken op zijn aanstaande album. Nile zei ja en nu ligt er voor het album ‘Glow’ een mooie toekomst in het vooruitzicht. Met zulke samenwerkingen kun je haast niet meer om Tensnake heen!

 

Sleepwave – Through The Looking Glass
Als een band uit elkaar gaat, kun je er vaak de klok op gelijk zetten dat er snel weer ander muzikaal nieuws is wat betreft de oude leden. Het geldt in ieder geval voor de oude leden van Underoath. Deze band ging in 2013 uit elkaar, maar de bandleden hebben sindsdien niet stil gezeten. De zanger Spencer Chamberlain ging bijvoorbeeld aan de slag met Sleepwave. Stevige gitaren en rauwe vocalen geven aan dat Chamberlain niet te ver buiten zijn muzikale straatje is gegaan, en toch is het een verfrissend geluid.

 

Rae Morris – Closer
Hou je van goede artiesten die vaak (lees: heel vaak) toffe nieuwe nummers plaatsen? Dan ben je aan het goede adres bij Rae Morris. Bijna elke twee weken is er ergens op het wereldwijde web wel een nieuw liedje van deze Britse dame te vinden. De vergelijkingen met andere populaire zangeressen liggen op het puntje van je tong als je naar haar muziek luistert, maar geen enkele komt dichtbij genoeg.

Blitz Kids in Paradiso

Posted in Concertrecensies, Pop, Punk, Rock with tags , , , , , on 23 juli 2014 by musicisallwegot

Blitz Kids stond dit jaar al in de grote zaal van Paradiso, in het voorprogramma van All Time Low. Vanavond was de bovenzaal van de Amsterdamse Poptempel aan de beurt voor de Britse band.

Opener is het Nederlandse Call It Off. Hoewel ze volgens het doek achter zich pas sinds 2013 bestaan, lijkt het alsof de band al heel wat meer jaren er op heeft zitten. Ze zijn goed op elkaar ingespeeld en hebben er duidelijk zin in. De liedjes zitten goed in elkaar, met frisse, afwisselende zangpartijen. Alle microfoons hadden iets harder afgesteld mogen worden, maar verder valt er muzikaal ook niks te klagen over deze band. Het is energiek, klinkt prima en het is voor de verandering een voorprogramma dat prima bij de hoofdact past.

Blitz Kids’ Jono komt even over half negen het podium op om te vertellen dat hun optreden even uitgesteld wordt tot de stille tocht in Amsterdam voorbij is geweest. Dikke pluspunten voor de band natuurlijk, en dat voor ze überhaupt begonnen zijn met spelen!
Even over negen gaat het dan los. De band zit muzikaal goed in elkaar. Het enige minpuntje is dat er bij een paar liedjes de gitaarpartij (bijna) niet te horen is, waardoor het klinkt alsof de band zelf de toon ook een beetje kwijt is. Er wordt zowel werk van hun eerste langspeelplaat gespeeld, als dat er werk van een eerdere EP voorbij komt. Je hoort dat de band in de tussentijd wat minder duister is geworden, maar toch misstaan de oudere liedjes absoluut niet in de playlist.

Blitz Kids brengt een enthousiaste, energieke show. Ondanks de verschrikkelijke warmte in de zaal wordt er veel gesprongen en gedanst door het publiek.
Er is niet heel veel publiek trouwens, de zaal is misschien net voor de helft gevuld. Maar des te meer interactie is er tussen de band en de mensen op de vloer, en dat maakt het concert helemaal memorabel.

‘If you keep coming to our shows, we’ll keep coming’, belooft zanger Joey. Nou Blitz Kids, jullie zijn van harte welkom.

20140723-232032-84032983.jpg

20140723-232034-84034275.jpg

20140723-232039-84039985.jpg

Family Of The Year in Tolhuistuin

Posted in Concertrecensies, Pop, Singer/songwriter with tags , , , , on 24 juni 2014 by musicisallwegot

Nog niet zo heel lang geleden stond Family Of The Year in het zaaltje van Tivoli De Helling. Vanavond waren ze terug voor een zaal van een maatje groter: de Tolhuistuinzaal. Onvindbaar, maar wel erg mooi.

Na een half uur gezocht te hebben naar de juiste ingang (want elk bordje dat je tegen komt wijst ergens anders heen), weten wij en de rest van het publiek uiteindelijk toch de juiste ingang van de nieuwe locatie van Paradiso te vinden. Wie op tijd is voor het voorprogramma, staat een verrassing te wachten. De band Current Swell uit Canada brengt wat ruigere surfrock dan je misschien verwacht als voorprogramma voor FOTY, en toch brengen ze een soortgelijk gevoel voort met hun muziek: het gevoel van zonnige zomers aan stranden waarbij je soms (vaak) te veel drinkt of domme dingen doet. Hoewel ze maar een half uurtje spelen, laten ze veel diversiteit horen en het is een bandje dat je de komende tijd maar eens goed in de gaten moet houden.

Stipt op tijd begint daarna Family Of The Year. Waar de meeste bands die in korte tijd terug keren naar een land, meestal niet de moeite doen om de setlist te veranderen, heeft deze band juist meerdere veranderingen aangebracht. Maar natuurlijk beginnen ze met St. Croix en eindigen ze voor de toegift met het welbekende Hero.
Wie alleen dat laatstgenoemde liedje kent (en dat lijkt voor het overgrote deel van de zaal te gelden) is misschien verbaasd door de overwegend vrolijke, zomerse muziek die de band laat horen. Buried en Diversity zijn daar mooie voorbeelden van, net als het eerder genoemde St. Croix. Bijna alle nummers van nieuwste album Lloma Vista komen voorbij, aangevuld met enkele nummers van het eerdere Songbook.

Het geluid van de zaal staat tijdens beide optredens veels te hard en dat komt de kwaliteit niet ten goede. Sowieso lijkt de band iets minder goed bij stem dan de vorige keer. Met uitzondering van de altijd-glimlachende drummer. Zijn backingvocals zijn heel zuiver en goed te horen gelukkig. Al met al blijft het een goede live-band met hele mooie muziek.

Was deze band al bevestigd voor de festivals deze zomer? Nee? Nou, dat wordt anders hoog tijd. Wat is er beter dan met je billen op het gras liggen, met je zonnebril op je neus en de geur van zonnebrand om je heen, luisteren naar deze band? Als je iets kunt bedenken, horen we het wel.

20140624-225130-82290282.jpg

20140624-225131-82291591.jpg

20140624-225128-82288813.jpg

20140624-225132-82292874.jpg

20140624-225125-82285598.jpg

20140624-225126-82286969.jpg

Festivalgevoel bij John Mayer

Posted in Concertrecensies, Pop, Singer/songwriter with tags , , , , on 21 juni 2014 by musicisallwegot

Na een paar keer een uitverkochte Ziggo Dome in oktober vorig jaar en een lay-back optreden op afgelopen Pinkpop, deed John Mayer vanavond als allerlaatste dag van de tour wederom Amsterdam aan.

Opener vanavond is Go Back To The Zoo. Een niet echt voor de hand liggende keuze, want om nou te zeggen dat de muziekstijlen van het voor- en hoofdprogramma dicht bij elkaar liggen… Niet bepaald. Toch doet GBTTZ prima wat een voorprogramma moet doen: de zaal opwarmen. Het is zo’n band waarbij je er tijdens de set pas achter komt hoeveel hitjes ze eigenlijk hebben gehad. De live-uitvoering is prima, hoewel de zang (zowel de zanger als de achtergrondzangeressen) er soms wat naast zitten. Van de zangeressen weet ik ook nog steeds niet of ze echt iets toevoegen, de band lijkt op z’n sterkst te zijn als zij niet op het podium staan.

Prima op tijd komt om half negen John Mayer het podium op. Als je de korte versie wilt: hij is fantastisch live. Het einde.

Voor wat meer verdieping: John Mayer kondigt aan het begin meteen aan dat hij weet dat een artiest het publiek hoort te vermaken, en dat hij de setlist daar altijd op aanpast. Aangezien het de laatste dag van de anderhalf jaar durende tour was de setlist van vanavond echter maar op één persoon afgesteld: op hemzelf. En dat levert opvallend veel oud werk op. Hoewel Daughters schittert door afwezigheid, zijn er genoeg andere parels waarbij de fans hun hart op kunnen halen. Half Of My Heart, Slowdancing In A Burning Room, afsluiter Gravity…. Ik kan nog wel een doorgaan, want het optreden duurt bijna tweeëneenhalf uur. Met de redelijk veel rustige nummers die er tussen zitten, levert dit soms een inzakmomentje op. Gelukkig is dit een optreden waarbij er absoluut toegestaan is om met je ogen dicht achterover te leunen.

Mayer heeft een ijzersterke band om zich heen verzameld. Vooral de achtergrondzang is erg goed. John Mayer zelf uiteraard ook. Door emotie of enthousiasme (wie zal het zeggen) slaat zijn stem soms over, maar dit is absoluut meer uitzondering dan regel. Meneer Mayer neemt ook genoeg en uitgebreid de tijd om zijn belachelijk fantastische gitaarskills te laten horen, en is tegelijkertijd bescheiden genoeg om ook zijn bandleden hun schittermomenten te geven.

Met het spontane vele meeklappen, zingen en dansen is het net alsof je op een enorm festival staat. Het John Mayer-festival. En wat een feest is dát.

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 55 andere volgers