Family Of The Year in Tolhuistuin

Posted in Concertrecensies, Pop, Singer/songwriter with tags , , , , on 24 juni 2014 by musicisallwegot

Nog niet zo heel lang geleden stond Family Of The Year in het zaaltje van Tivoli De Helling. Vanavond waren ze terug voor een zaal van een maatje groter: de Tolhuistuinzaal. Onvindbaar, maar wel erg mooi.

Na een half uur gezocht te hebben naar de juiste ingang (want elk bordje dat je tegen komt wijst ergens anders heen), weten wij en de rest van het publiek uiteindelijk toch de juiste ingang van de nieuwe locatie van Paradiso te vinden. Wie op tijd is voor het voorprogramma, staat een verrassing te wachten. De band Current Swell uit Canada brengt wat ruigere surfrock dan je misschien verwacht als voorprogramma voor FOTY, en toch brengen ze een soortgelijk gevoel voort met hun muziek: het gevoel van zonnige zomers aan stranden waarbij je soms (vaak) te veel drinkt of domme dingen doet. Hoewel ze maar een half uurtje spelen, laten ze veel diversiteit horen en het is een bandje dat je de komende tijd maar eens goed in de gaten moet houden.

Stipt op tijd begint daarna Family Of The Year. Waar de meeste bands die in korte tijd terug keren naar een land, meestal niet de moeite doen om de setlist te veranderen, heeft deze band juist meerdere veranderingen aangebracht. Maar natuurlijk beginnen ze met St. Croix en eindigen ze voor de toegift met het welbekende Hero.
Wie alleen dat laatstgenoemde liedje kent (en dat lijkt voor het overgrote deel van de zaal te gelden) is misschien verbaasd door de overwegend vrolijke, zomerse muziek die de band laat horen. Buried en Diversity zijn daar mooie voorbeelden van, net als het eerder genoemde St. Croix. Bijna alle nummers van nieuwste album Lloma Vista komen voorbij, aangevuld met enkele nummers van het eerdere Songbook.

Het geluid van de zaal staat tijdens beide optredens veels te hard en dat komt de kwaliteit niet ten goede. Sowieso lijkt de band iets minder goed bij stem dan de vorige keer. Met uitzondering van de altijd-glimlachende drummer. Zijn backingvocals zijn heel zuiver en goed te horen gelukkig. Al met al blijft het een goede live-band met hele mooie muziek.

Was deze band al bevestigd voor de festivals deze zomer? Nee? Nou, dat wordt anders hoog tijd. Wat is er beter dan met je billen op het gras liggen, met je zonnebril op je neus en de geur van zonnebrand om je heen, luisteren naar deze band? Als je iets kunt bedenken, horen we het wel.

20140624-225130-82290282.jpg

20140624-225131-82291591.jpg

20140624-225128-82288813.jpg

20140624-225132-82292874.jpg

20140624-225125-82285598.jpg

20140624-225126-82286969.jpg

Festivalgevoel bij John Mayer

Posted in Concertrecensies, Pop, Singer/songwriter with tags , , , , on 21 juni 2014 by musicisallwegot

Na een paar keer een uitverkochte Ziggo Dome in oktober vorig jaar en een lay-back optreden op afgelopen Pinkpop, deed John Mayer vanavond als allerlaatste dag van de tour wederom Amsterdam aan.

Opener vanavond is Go Back To The Zoo. Een niet echt voor de hand liggende keuze, want om nou te zeggen dat de muziekstijlen van het voor- en hoofdprogramma dicht bij elkaar liggen… Niet bepaald. Toch doet GBTTZ prima wat een voorprogramma moet doen: de zaal opwarmen. Het is zo’n band waarbij je er tijdens de set pas achter komt hoeveel hitjes ze eigenlijk hebben gehad. De live-uitvoering is prima, hoewel de zang (zowel de zanger als de achtergrondzangeressen) er soms wat naast zitten. Van de zangeressen weet ik ook nog steeds niet of ze echt iets toevoegen, de band lijkt op z’n sterkst te zijn als zij niet op het podium staan.

Prima op tijd komt om half negen John Mayer het podium op. Als je de korte versie wilt: hij is fantastisch live. Het einde.

Voor wat meer verdieping: John Mayer kondigt aan het begin meteen aan dat hij weet dat een artiest het publiek hoort te vermaken, en dat hij de setlist daar altijd op aanpast. Aangezien het de laatste dag van de anderhalf jaar durende tour was de setlist van vanavond echter maar op één persoon afgesteld: op hemzelf. En dat levert opvallend veel oud werk op. Hoewel Daughters schittert door afwezigheid, zijn er genoeg andere parels waarbij de fans hun hart op kunnen halen. Half Of My Heart, Slowdancing In A Burning Room, afsluiter Gravity…. Ik kan nog wel een doorgaan, want het optreden duurt bijna tweeëneenhalf uur. Met de redelijk veel rustige nummers die er tussen zitten, levert dit soms een inzakmomentje op. Gelukkig is dit een optreden waarbij er absoluut toegestaan is om met je ogen dicht achterover te leunen.

Mayer heeft een ijzersterke band om zich heen verzameld. Vooral de achtergrondzang is erg goed. John Mayer zelf uiteraard ook. Door emotie of enthousiasme (wie zal het zeggen) slaat zijn stem soms over, maar dit is absoluut meer uitzondering dan regel. Meneer Mayer neemt ook genoeg en uitgebreid de tijd om zijn belachelijk fantastische gitaarskills te laten horen, en is tegelijkertijd bescheiden genoeg om ook zijn bandleden hun schittermomenten te geven.

Met het spontane vele meeklappen, zingen en dansen is het net alsof je op een enorm festival staat. Het John Mayer-festival. En wat een feest is dát.

Wegdromen bij Nick Mulvey

Posted in Concertrecensies, Pop, Singer/songwriter with tags , , , on 13 juni 2014 by musicisallwegot

De opening van het WK hield een propvol Bitterzoet niet tegen om de tv thuis te verlaten en in de rij te gaan staan voor Nick Mulvey. Waar ik bang was voor wéér zo’n singer-songwriter die gewoon elke keer hetzelfde trucje doet met zijn gitaar, bleek Mulvey een uitzondering op alles.

Ruim een kwartier later dan vooraf aangekondigd komt Mulvey met band het podium op. Maar zo gauw hij zijn gitaar oppakt is hem alles vergeven. Nick Mulvey maakt dromerige gitaarmuziek met veel folk-tintjes. Ondersteund door zijn vierkoppige band neemt hij de zaal mee naar donkere nachten in de bergen, verlaten weggetjes in weilanden en romantische middagen bij het water. Als je nog op zoek bent naar een soundtrack voor de komende zomer, heb je hem bij deze misschien wel gevonden.

Qua uitvoering is Mulvey ook een held. Zo snel als hij snaren achter elkaar aan kan slaan: ik had het nog niet gezien. Zijn stem is het hele concert lang heel zuiver, en Mulvey weet precies hoe hij hem moet gebruiken om een bepaalde stemming in zijn liedjes te krijgen. Ook zijn band is erg goed: de backing vocals zijn constant zuiver en de instrumenten vullen elkaar goed aan.
De setlist bevat rustigere, maar ook wat snellere nummers. Zijn muziek is soms heerlijk onvoorspelbaar: hij bouwt op naar een hoogtepunt, en als je dan denkt dat de climax komt, breekt hij het liedje net zo snel weer af, om dan een paar maten later alsnog met het hoogtepunt te komen. Dat klinkt op papier misschien niet handig, maar bij hem werkt het.

Nick Mulvey is laatst nog bevestigd voor Lowlands en Into The Great Wide Open. Niet zo gek gezien zijn optreden van vanavond. Dit zou best wel eens dé belofte van 2014 kunnen zijn.

20140613-074747-28067418.jpg

20140613-074746-28066134.jpg

Dans-snor-avondje met Kids With Guns

Posted in Concertrecensies, Pop, Punk, Rock with tags , , , on 18 mei 2014 by musicisallwegot

Wie een zwak voor mannen met snorren heeft, had gisteren in EKKO in Utrecht moeten zijn. De EP presentatie van oppersnorrenmannen Kids With Guns vond daar plaats, en deze band werd voorgegaan door Close Up en (ja echt) Fata “el Moustache” Morgana. Zegt genoeg toch?

Als Close Up aftrapt is het nog opvallend rustig in de zaal, maar zo gauw de band begint te spelen druppelen de mensen binnen. Hoewel het bandje niet bepaald voor een volle zaal staat, maken ze er het beste van. De laatste keer dat ik deze band hoorde spelen, was zo’n anderhalf jaar geleden. Het is goed te merken dat ze vooruit zijn gegaan in de tussentijd. De zang is goed, hoewel de microfoon van de bassist best wat harder had gemogen, en de band is redelijk goed op elkaar ingespeeld. Hun muziek kun je het makkelijkste omschrijven als een kruising tussen Two Door Cinema Club, Vampire Weekend en The Medics. Het publiek is nog niet echt in de stemming om mee te zingen of mee te klappen, hoewel de band toch blijft proberen de zaal over te halen om mee te doen. Close Up is een mooie opener van de avond maar de band had eigenlijk een vollere zaal verdiend.

Daarna is de beurt aan het Amsterdamse Fata “el Moustache” Morgana. De band begint -alsof de bandnaam en de blouse van de zanger op zich al niet fout genoeg zijn- met een Franstalig nummer. Muzikaal gezien zit het hele optreden prima in elkaar (als je even vergeet dat de drummer op een gegeven moment kwijt was welk nummer ze gingen spelen en hoe die ook alweer ging), maar de muziekstijl moet je wel liggen. Toch passen ze op een bepaalde manier wel erg goed bij Kids With Guns, die even na de Amsterdammers het podium betreden.

Ik weet niet precies hoe ik de stijl muziek zou moeten omschrijven die zij maken, maar het is hard, dansbaar en fantastisch. Naast liedjes van de nieuwe EP Nothing Very Subtlekomen ook oudere nummers als Where To Begin voorbij. De zaal kan onmogelijk stil blijven staan. Hoewel meezingen nog steeds uit den boze lijkt, wordt er inmiddels wel enthousiast meegeklapt en gedanst. De nieuwe nummers zijn precies wat ik had verwacht van het nieuwe werk en het klinkt live allemaal erg tof. Hoewel er halverwege het optreden wat technische probleempjes lijken te zijn met de gitaar van de zanger, gaat de band onverstoorbaar door met feesten. Aan het einde wordt er nog gevraagd om een toegift, en dat lijkt de band oprecht niet verwacht te hebben. Ze komen het podium op, doen het laatste refrein van het laatste liedje weer over en gaan dan definitief het podium af.

Benieuwd geworden naar het nieuwe werk? Terecht! Heb jij even mazzel dat de EP hier te beluisteren is.

20140518-124005.jpg

Energiek Of Mice & Men in De Melkweg

Posted in Concertrecensies, Punk, Rock with tags , , on 25 april 2014 by musicisallwegot

Koningsnacht? Daar was niks van te merken in de Melkweg vanavond. De Oude Zaal stond in het teken van metalcore met een paar van de hardste bands van Amerika. Een vol programma: drie bands die allemaal het uiterste van het publiek vragen. En of dat goed ging?

Opener is Beartooth. Ze trappen meteen vol gas af en ineens weet ik weer waarom ik dit genre live zo tof vind. De energie die door de zaal stroomt is niet te beschrijven. Hoewel de vocalist niet altijd even goed te verstaan is en de gitarist en de drummer niet altijd op één lijn zitten, is de band muzikaal prima. Niet opvallend goed, niet slecht, gewoon prima.

Beartooth speelt slechts een half uurtje om daarna weer ruimte te maken voor de volgende: Issues. Wat bij deze band meteen opvalt is de uitermate goede zanger. De hele band weet het publiek goed mee te trekken en de bassist weet zelfs boven het geluid van de boxen uit te schreeuwen. De zaal wordt nog ingeschakeld om heel hard ‘Fuck You’ te schreeuwen tegen een van de monitors (ja echt), die piept en even daarvoor de vocalist had laten struikelen. De band is qua geschreeuw iets minder heftig dan de voorganger, maar daarmee zijn ze wel wat toegankelijker.

Dankzij Issues’ half uur speeltijd is de band helemaal klaar voor de afsluiter: Of Mice & Men. Opvallend is dat de publiekstrekker, zanger Austin Carlile, als eerste het podium opkomt. Hij kijkt kwaad en sluw de zaal in en vervolgens gaat het los. De band maakt meteen duidelijk wie hier nou precies het hoofdprogramma is. Ze pakken de Melkweg in en breken hem tot de grond toe af. Ondanks dat er al twee energieke bands voor OM&M stonden, die ook al alles vroegen van het publiek, gaat de zaal er volledig voor. Er wordt meegeschreeuwd, geklapt en gezongen. Er verschijnen geregeld wat benen boven de hoofden uit, want ondanks de eeuwige pit wordt er gewoon (veel) gecrowdsurft.

Of Mice & Men is blij om weer in Amsterdam te zijn en Amsterdam is blij dat de band weer terug is. De volgende keer dat ze in de buurt komen, reserveer ik weer een kaartje.

James Arthur maakt het goed met De Melkweg

Posted in Concertrecensies, Pop, Singer/songwriter with tags , , , , on 14 april 2014 by musicisallwegot

In februari dit jaar werd, vijf minuten voor de deuren open zouden gaan, bekend gemaakt dat het concert van James Arthur niet door zou gaan wegens ziekte. Dat leverde natuurlijk veel teleurgestelde en/of boze fans op. Vanavond stond Arthur voor een herkansing in The Max van de Melkweg. Hij had wat goed te maken. En dat deed hij ook.

James ArthurArthur opent met een niet echt passend stukje muziek van band, en gaat dan direct door met zijn eerste officiële single in Nederland,You’re Nobody ‘Till Somebody Loves You. Hij belooft alle nummers van het album te spelen, wat aangevuld met een cover (Say Something van A Great Big World) zorgt voor een concert van anderhalf uur. Hij neemt tijdens en tussen de liedjes door veel tijd voor zijn fans. Handjes pakken, Happy Birthday zingen… Ja, een hart voor zijn fans heeft hij wel. En andersom net zo goed. Er wordt veel gegild en meegezongen met de liedjes.

Live is Arthur ontzettend goed. Vocaal gezien. Zijn gitaarpartijen voegen weinig toe, maar dat komt misschien ook omdat zijn band zo verschrikkelijk goed is. Maar, wat betreft zijn stem: hij haalt zowel deJames Arthur lage als de hoge (meestal) goed en consequent. Vooral bij de rustigere nummers schittert zijn stem.

De liedjes hebben live echt een meerwaarde ten opzichte van het album. Waar bij Recovery op de plaat een bijna dubstep-achtige drop voorkomt, wordt dit liedje live helemaal gestript tot een versie met alleen piano en zang. Dit liedje wordt live trouwens met veel gelach uitgevoerd: vooraf vroeg Arthur naar de dames (gillen) en de ‘dogs’ (blaffende mannen: “Woof”). Met als gevolg dat één lolbroek tijdens een stilte in Recovery het blaffen vrolijk weer oppakt. Arthur gaat perfect mee en dat levert dus ook aan zijn kant veel gelach op. James ArthurHier laat Arthur ook zien dat hij een rasentertainer is: hij weet hoe ver hij kan gaan met het ge-woof en stopt er dan ook op tijd mee.

Arthur laat zien dat hij het liefst meerdere muziekstijlen zou willen spelen. Hier een stukje rap, daar wat scheurende gitaren en headbangen, daar weer een verwijzing naar het gebounce in de film 8 Mile… Nou werkt dat bij sommige artiesten heel goed, maar hier komt het vooral besluiteloos over.

James Arthur biedt nog netjes zijn excuses voor het afzeggen de vorige keer, maar eigenlijk had hij dat niet eens hoeven doen. Zijn show maakte alles goed. Hij nodigt ons allemaal uit om de volgende keer weer te komen kijken, en laten we hopen dat we die kans snel weer krijgen.

Kampvuurgevoel bij Family Of The Year

Posted in Concertrecensies, Pop with tags , , , on 3 april 2014 by musicisallwegot

Als Hero een paar maandjes later uitgebracht zou zijn, had het best de zomerhit van 2014 kunnen worden. Maar ook nu doet hij het prima op de radio. De band achter dit geluid, Family Of The Year, stond vanavond in Tivoli De Helling.

Family Of The YearHoewel Tivoli van tevoren berichtte dat iedereen op tijd moest zijn omdat het concert om 20.00u zou beginnen, had de band zelf blijkbaar die memo niet gehad. Rond half negen betreden ze onder luid applaus eindelijk het podium. Ze trappen af met St. Croix en zetten meteen goed de toon. Tussen de liedjes door lijkt de band zich -vooral in het begin- een beetje ongemakkelijk te voelen, maar tijdens het spelen is daar niks van te merken. Family Of The Year brengt een zomers geluid voort, afwisselend met mooie ballads, zielige up-tempo liedjes of gewoon fijne surfpop. Het is perfecte muziek voor een warme zomeravond, als je met je vrienden buiten nog van de laatste zonnestralen zit te genieten.

De band doet op de plaat veel met meerstemmige koortjes, en live is dat altijd even afwachten hoe zuiver zoiets gebracht wordt. Oké, foutloos is het niet, maar het is een feest voor de trommelvliezen. De band is goed op elkaar afgestemd. Het is knap hoe ze met “slechts” Family Of The Yearvier stemmen toch het volle geluid van de plaat voort kunnen brengen.
De zanger grijpt soms op de hoge noten wat mis, maar gelukkig is dat meer uitzondering dan regel. De gevoelige stukjes bij onder andere Hero en Find It gaan perfect en zullen gegarandeerd hier en daar wat kippenvel opgeleverd hebben.

Veel mensen zijn duidelijk gekomen voor die hit Hero, maar het andere werk kunnen ze merkbaar ook waarderen, hoewel het meezingen dus nog wat moeilijk gaat. Als dan richting het einde van de set eindelijk dat alom geliefde liedje gespeeld wordt, laat Utrecht ook wel even horen dat ze daarvoor gekomen zijn. De zanger doet als extra nog een stukje zonder microfoon en mét meezingen van het publiek, wat het algemene kampvuurgevoel bij dit concert nog extra versterkt.

De band speelt veel werk van het nieuwste album ‘Loma Vista’, van debuutalbum ‘Songbook’ komen twee of drie liedjes voorbij.
Heel veel spelen ze trouwens niet: een uur na opkomst gaat de band (en dit is ná de toegift) definitief van het podium af. Ze zijn naar eigen zeggen opnieuw verliefd geworden op ons land, en laten we hopen dat ze dan ook maar weer snel terug komen.

Family Of The YearFamily Of The Year

 

 

 

 

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 55 andere volgers