James Arthur maakt het goed met De Melkweg

Posted in Concertrecensies, Pop, Singer/songwriter with tags , , , , on 14 april 2014 by musicisallwegot

In februari dit jaar werd, vijf minuten voor de deuren open zouden gaan, bekend gemaakt dat het concert van James Arthur niet door zou gaan wegens ziekte. Dat leverde natuurlijk veel teleurgestelde en/of boze fans op. Vanavond stond Arthur voor een herkansing in The Max van de Melkweg. Hij had wat goed te maken. En dat deed hij ook.

James ArthurArthur opent met een niet echt passend stukje muziek van band, en gaat dan direct door met zijn eerste officiële single in Nederland,You’re Nobody ‘Till Somebody Loves You. Hij belooft alle nummers van het album te spelen, wat aangevuld met een cover (Say Something van A Great Big World) zorgt voor een concert van anderhalf uur. Hij neemt tijdens en tussen de liedjes door veel tijd voor zijn fans. Handjes pakken, Happy Birthday zingen… Ja, een hart voor zijn fans heeft hij wel. En andersom net zo goed. Er wordt veel gegild en meegezongen met de liedjes.

Live is Arthur ontzettend goed. Vocaal gezien. Zijn gitaarpartijen voegen weinig toe, maar dat komt misschien ook omdat zijn band zo verschrikkelijk goed is. Maar, wat betreft zijn stem: hij haalt zowel deJames Arthur lage als de hoge (meestal) goed en consequent. Vooral bij de rustigere nummers schittert zijn stem.

De liedjes hebben live echt een meerwaarde ten opzichte van het album. Waar bij Recovery op de plaat een bijna dubstep-achtige drop voorkomt, wordt dit liedje live helemaal gestript tot een versie met alleen piano en zang. Dit liedje wordt live trouwens met veel gelach uitgevoerd: vooraf vroeg Arthur naar de dames (gillen) en de ‘dogs’ (blaffende mannen: “Woof”). Met als gevolg dat één lolbroek tijdens een stilte in Recovery het blaffen vrolijk weer oppakt. Arthur gaat perfect mee en dat levert dus ook aan zijn kant veel gelach op. James ArthurHier laat Arthur ook zien dat hij een rasentertainer is: hij weet hoe ver hij kan gaan met het ge-woof en stopt er dan ook op tijd mee.

Arthur laat zien dat hij het liefst meerdere muziekstijlen zou willen spelen. Hier een stukje rap, daar wat scheurende gitaren en headbangen, daar weer een verwijzing naar het gebounce in de film 8 Mile… Nou werkt dat bij sommige artiesten heel goed, maar hier komt het vooral besluiteloos over.

James Arthur biedt nog netjes zijn excuses voor het afzeggen de vorige keer, maar eigenlijk had hij dat niet eens hoeven doen. Zijn show maakte alles goed. Hij nodigt ons allemaal uit om de volgende keer weer te komen kijken, en laten we hopen dat we die kans snel weer krijgen.

Kampvuurgevoel bij Family Of The Year

Posted in Concertrecensies, Pop with tags , , , on 3 april 2014 by musicisallwegot

Als Hero een paar maandjes later uitgebracht zou zijn, had het best de zomerhit van 2014 kunnen worden. Maar ook nu doet hij het prima op de radio. De band achter dit geluid, Family Of The Year, stond vanavond in Tivoli De Helling.

Family Of The YearHoewel Tivoli van tevoren berichtte dat iedereen op tijd moest zijn omdat het concert om 20.00u zou beginnen, had de band zelf blijkbaar die memo niet gehad. Rond half negen betreden ze onder luid applaus eindelijk het podium. Ze trappen af met St. Croix en zetten meteen goed de toon. Tussen de liedjes door lijkt de band zich -vooral in het begin- een beetje ongemakkelijk te voelen, maar tijdens het spelen is daar niks van te merken. Family Of The Year brengt een zomers geluid voort, afwisselend met mooie ballads, zielige up-tempo liedjes of gewoon fijne surfpop. Het is perfecte muziek voor een warme zomeravond, als je met je vrienden buiten nog van de laatste zonnestralen zit te genieten.

De band doet op de plaat veel met meerstemmige koortjes, en live is dat altijd even afwachten hoe zuiver zoiets gebracht wordt. Oké, foutloos is het niet, maar het is een feest voor de trommelvliezen. De band is goed op elkaar afgestemd. Het is knap hoe ze met “slechts” Family Of The Yearvier stemmen toch het volle geluid van de plaat voort kunnen brengen.
De zanger grijpt soms op de hoge noten wat mis, maar gelukkig is dat meer uitzondering dan regel. De gevoelige stukjes bij onder andere Hero en Find It gaan perfect en zullen gegarandeerd hier en daar wat kippenvel opgeleverd hebben.

Veel mensen zijn duidelijk gekomen voor die hit Hero, maar het andere werk kunnen ze merkbaar ook waarderen, hoewel het meezingen dus nog wat moeilijk gaat. Als dan richting het einde van de set eindelijk dat alom geliefde liedje gespeeld wordt, laat Utrecht ook wel even horen dat ze daarvoor gekomen zijn. De zanger doet als extra nog een stukje zonder microfoon en mét meezingen van het publiek, wat het algemene kampvuurgevoel bij dit concert nog extra versterkt.

De band speelt veel werk van het nieuwste album ‘Loma Vista’, van debuutalbum ‘Songbook’ komen twee of drie liedjes voorbij.
Heel veel spelen ze trouwens niet: een uur na opkomst gaat de band (en dit is ná de toegift) definitief van het podium af. Ze zijn naar eigen zeggen opnieuw verliefd geworden op ons land, en laten we hopen dat ze dan ook maar weer snel terug komen.

Family Of The YearFamily Of The Year

 

 

 

 

Gelikt You Me At Six in De Melkweg

Posted in Concertrecensies, Pop, Punk, Rock with tags , , , , on 26 maart 2014 by musicisallwegot

Met Deaf Havana en You Me At Six op één avond, verzekerde De Melkweg zich van een avondje vol Britse gitaren. Deaf Havana heeft als voorprogramma de reputatie dat ze steeds beter zijn dan het hoofdprogramma, maar is dat vanavond ook zo?

Deaf HavanaDe opener van de avond is Deaf Havana dus. Ze hebben al twee keer eerder in Amsterdam opgetreden en beide keren bliezen ze de zaal (en het hoofdprogramma) omver. Ook vanavond is de band in vorm. Oke, het is af en toe wat chaotisch en de zanger vergeet soms waar hij wel (of juist niet) in moet zetten, maar hij is in vorm en de band krijgt de zaal goed in beweging, drie kwartier lang. De setlist is afwisselend: veel nieuwe nummers (zelfs één echt “nieuw” nieuwe) maar ook wat werk van het debuutalbum. Het hoogtepunt van het optreden is de cover van Robbie Williams’ Let Me Entertain You. Dat er ooit een pit gevormd zou worden op die muziek, wie had dat gedacht.

Dan is de beurt aan You Me At Six. De band gaat al wat jaartjes mee You Me At Sixen dat zie je dan ook. Na de show geeft zanger Josh via Twitter toe dat hij eigenlijk nogal ziek was, maar daar is tijdens het optreden niks van te merken. Hij windt de zaal binnen no-time om zijn vinger: hij weet precies wat hij wanneer moet zeggen om iedereen mee te krijgen. Dit komt soms iets te gelikt en te geroutineerd over en daardoor verliest het optreden wel iets van zijn charme. De bandleden hebben we duidelijk plezier in hun werk, alleen de drummer zit wat stoïcijns achterin.

Gelukkig komt de podiumervaring het geluid alleen maar ten goede. De uitvoering live is redelijk basic: alleen de instrumenten en geen (of heel erg weinig) elektronische aanvulling. Toch staan de band en het geluid als een huis. Zang is heel goed, alleen de hoge noten komen er niet altijd lekker uit. Elk instrument schittert op één of meerdere momenten en vooral de bas steelt regelmatig de show.

De band speelt veel materiaal van nieuwste album Cavelier Youth, maar er is ook voor de liefhebbers van het oudere werk genoeg om heel hard mee te zingen. De band gaat voor de vorm nog even van het podium af, na iets minder dan een uur speeltijd, om daarna nog met drie nummers hun EU-tour te beëindigen. Met die drie nummers en de belofte om in de zomer op een festival te komen spelen (welke weten ze nog niet, maar ze zullen er zijn). Nederland, maak je borst maar nat.

You Me At Six

 

 

 

Consequent The 1975 in Paradiso

Posted in Concertrecensies, Pop with tags , , , on 24 maart 2014 by musicisallwegot

Als je op één album drie keer een zaal in Amsterdam kan uitverkopen en een paar festivaloptredens binnensleept, gaat het best lekker. Dit is zeker het geval bij The 1975. Na Bitterzoet en de Melkweg was vanavond Paradiso aan de beurt.

20140324-225610.jpgDe zaal is afgeladen en door het dolle heen als de band het podium betreedt. Aan alle meezingende fans kun je goed merken hoe de populariteit van de band is gestegen in het afgelopen jaar.
De band trapt af met The City en stoomt dan in één adem door naar de volgende nummers. Zo gaat het de rest van het concert ook: weinig gepraat, veel actie. De enige momenten rust zijn als zanger Matthew hulp nodig heeft bij zijn niet-werkende oortjes.

Het optreden is eigenlijk weinig verrassend. Kwalitatief is het consequent goed, de zanger loopt/danst wat heen en weer en de rest van de band houdt zich redelijk op de achtergrond. Dat wil trouwens niet zeggen dat het saai is. De band blijft leuk om te zien en de live 20140324-225714.jpguitvoering heeft wel meerwaarde op die van de plaat. Het enige jammere is dat The 1975 elektronisch veel wordt aangevuld, en soms leidt dat veel af van de live instrumenten en zang.

Er zitten ook qua setlist geen verrassingen in. Een officiële toegift is er niet: de heren moeten het vliegtuig halen. De afsluiters zijn (logisch) radiohitjes Chocolat en Sex. Er wordt nog wat gezwaaid en de band verlaat het podium met de belofte terug te komen voor de festivals. Wat een dansfeest zal dat worden.

The 1975

 

Kleine schoonheidsfoutjes bij Bastille

Posted in Concertrecensies, Pop with tags , , , , , , , on 13 maart 2014 by musicisallwegot

Na een inval-optreden op Pinkpop 2013 en daarvoor nog een optreden in een van de kleinere zalen van Amsterdam, werd het tijd voor Bastille om zijn grenzen verder te verleggen. De halte van vanavond: de Heineken Music Hall.

GrizfolkOpener vanavond is Grizfolk. Misschien staat dat wel voor GrizzlyFolk, zo klinkt de band in ieder geval wel een beetje: folk met scherpe klauwen. Mix daar een gezonde dosis country door en je hebt het geluid van Grizfolk te pakken. De zang is erg goed, de backingvocals laten het eigenlijk alleen tijdens het eerste liedje afweten wat betreft zuiverheid. Hoewel een voorprogramma maar een korte set heeft, trekt deze band zich daar weinig van aan. Ze kiezen niet voor een vlotte set, maar een veelzijdige set, en dat past prima bij ze.

Dan is de beurt aan Bastille. Opener is titeltrack van er debuutalbum en naamdrager van de tour, Bad Blood. Meteen wordt de grote setting op het podium op volle sterkte ingezet: op de achtergrond worden filmpjes getoond en de lampen gaan (helaas) voluit. De lichtshow past enerzijds wel bij de muziek die Bastille ten gehore brengt: het is groots en bombastisch. Maar hier en daar hadden de lampen Bastillebest een tandje minder gemogen.

Muzikaal is het zoals je mag verwachten van Bastille: bijna perfect. Hoewel er wat meer schoonheidsfoutjes in de uitvoering zitten dan op Pinkpop vorig jaar, stelt Bastille absoluut niet teleur. De meerstemmigheid die zo kenmerkend is voor de band gaat goed, hoewel er volgens mij hier en daar elektronisch aangevuld wordt. Zanger Dan laat hier en daar een heel klein steekje vallen, maar gelukkig is dat verwaarloosbaar. De hoge noten, waarbij hij zijn kopstem gebruikt, raakt hij moeiteloos.

BastilleDe setlist is gevarieerd. Nieuw maar ook wat ouder werk komt voorbij, met in de toegift zelfs (onder andere) de covermashup Of The Night.
Hoewel Bastille zelf nogal overdonderd lijkt dat ze in zo’n grote zaal kunnen spelen, hadden ze waarschijnlijk de Ziggo Dome nog kunnen vullen. Nederland kan geen genoeg krijgen van Bastille en laten we hopen dat de band nog lang niet genoeg van Nederland heeft.

In juni staat de band op Pinkpop, en dat mag dan toch wel echt het hoofdpodium zijn. Dat kunnen ze makkelijk aan.

BastilleBastille

Fall Out Boy redt Rock-’n-Roll eigenhandig

Posted in Concertrecensies, Pop, Punk, Rock with tags , , , , , , , , on 9 maart 2014 by musicisallwegot

Toen Fall Out Boy uit elkaar was, kwam er om de week een gerucht dat de band weer bij elkaar was. Terwijl ze het druk aan het ontkennen waren, werd nieuw wapenfeit ‘Save Rock And Roll’ stiekem al in elkaar gezet. Het nieuws dat de band toch wel bij elkaar was en meteen met een nieuwe plaat kwam, leverde een hoop vreugde op. Met een wereldtour erbij konden de fans hun geluk niet op. Gisteravond stond de Amerikaanse band in de Heineken Music Hall. En dat hebben we geweten ook.

The Pretty RecklessOpener vanavond is The Pretty Reckless. Single ‘Heaven Knows’ wordt hier net een beetje opgepikt door de nationale radiozenders, maar de bekendheid in Nederland is verder beperkt. Dat is vooral te merken aan de stukjes waar het publiek mee moet zingen: vooral achterin blijft het dan angstvallig stil. De muziek van The Pretty Reckless is wat zwartgallig, maar wordt live goed uitgevoerd. Zangeres Taylor Momsen forceert haar stem wel veel, en dat kan haar later nog wel duur komen te staan. Als ze ‘normaal’ zingt, is het wel erg zuiver. Ook de gitarist heeft een erg goede stem die hij gelukkig ook regelmatig mag laten horen. De band is een goede warming-up voor het publiek.

Perfect op tijd stapt Fall Out Boy even later het podium op. De band begint (een beetje voorspelbaar maar wel heel DSCF0683terecht) met de openingstrack van het nieuwe album, ‘The Phoenix’. Gemaskerd staan ze achter een doek, dat vergezeld door een enorme lichtshow naar beneden valt. Het podium blijkt vol te staan met een stellage (waar de bandleden tijdens het concert sporadisch gebruik van maken).

De band verspilt weinig tijd aan praatjes tussendoor. Mooi: kunnen ze lekker veel liedjes spelen. Met vijf albums op hun naam is er keuze genoeg voor de setlist vanavond. Gelukkig speelt FOB veel oud en veel nieuw, waardoor iedereen in de zaal tevreden weg kan gaan. DSCF0704Helemaal bijzonder: tijdens het concert komt de band (min drummer) op een podium in het midden van de zaal, om daar nog even twee nummertjes akoestisch te doen.

Kwalitatief is de band belachelijk goed. Vooral zanger Patrick Stump is fantastisch. Oké, hij mag misschien wat aan zijn ademhaling werken: hij moet soms een stukje vocalen laten schieten omdat hij buiten adem is. Backingvocals zijn redelijk: vooral Pete Wentz zit er nogal eens naast.
Niet dat dat ook maar enigszins de pret kan drukken. Het hele optreden is gewoon dansen, springen en meezingen. Heel hard.

Het eerste liedje van de toegift is titeltrack ‘Save Rock And Roll’. Nou, R&R heeft niks te vrezen met FOB in de buurt, die redden het eigenhandig.
Fall Out Boy ís het feest. Eens kijken welk slim festival de band voor dit seizoen binnenhaalt. En hopen dat ze ook voor een zaaloptreden weer snel terug komen. Dat feest wil je niemand onthouden.The Pretty RecklessDSCF0694 Fall Out BoyFall Out BoyFall Out Boy

Feest van herkenning bij All Time Low

Posted in Concertrecensies, Pop, Punk, Rock with tags , , , , on 24 februari 2014 by musicisallwegot

Als je bij Paradiso aankomt en er een rij tot het Vondelpark staat, weet je dat je bij een populaire artiest staat (ja, met vooral jonge fans). Verbaasde toeristen vragen aan de wachtende mensen welke band er speelt, maar worden niet veel wijzer. All Time Low mag dan niet echt mainstream muziek maken, om fans zitten ze niet verlegen. En waarom, blijkt uit alles vanavond.

Blitz KidsOpener is Blitz Kids, een Britse band met wel al één hele keer airplay op 3FM. Misschien niet heel bekend, maar wel heel erg fijn. De muziek sluit goed aan bij het hoofdprogramma en de uitvoering is prima. De zanger lijkt soms wat buiten adem, maar dat is een van de weinige minpuntjes die te vinden zijn. De band krijgt het publiek goed mee en levert een kwalitatief prima show af. Niet uitermate goed, maar prima.

Zo rond half negen is het podium leeg gemaakt op wat microfoonstandaards, bankjes en een drumstel na. Onder luid gegil betreedt All Time Low het podium en meteen gaat de zaal los. Dit is overduidelijk waar het publiek voor komt.

De nummers worden weinig verrassend uitgevoerd. Oudere nummers die op Straight To DVD staan, worden bijna All Time Lowprecies hetzelfde uitgevoerd in Paradiso als op de live-DVD. Toch speelt de band nog meer met het publiek dan bij voorgaande shows. Voor Time Bomb worden er zelfs twee fans het podium opgehaald.

Zanger/gitarist Alex lijkt in het begin niet zo in vorm. De zang is wat slapjes, maar na een nummer of vier is dat opgelost, met als toppunt van zuiverheid de akoestische set van Remembering Sunday en Therapy. Gitarist Jack is zoals gewoonlijk meer bezig met rondrennen en gekke bekken naar het publiek trekken, dan met gitaarspelen of meezingen. Gelukkig hebben ze daarvoor, verstopt buiten de spotlights, nog een vijfde man op het podium staan. Backingvocals worden daarnaast ook nog eens aangevuld door bassist Zack. Bassen, springen én loepzuiver zingen? Eitje.

All Time LowDe band lijkt minder met elektronische snufjes te werken dan bij eerdere concerten. Ze roepen dat het de langste set is ooit (23 nummers) maar dat zeiden ze de vorige keer in de Melkweg ook al. De band blijft netjes binnen de aangekondigde tijd: iets minder dan twee uur na de start, gaat de band weer definitief (uiteraard na de toegift) af. Ze spelen dan ook wel strak door, er wordt weinig tijd verspild aan kletsen (of in Jack’s geval: dingen roepen geslachtsdelen). De praatjes tussendoor zijn ook eigenlijk niet nodig, de echte interactie met het publiek is tijdens de liedjes zelf. En meezingen dat kan Amsterdam best, soms zo hard dat de band zelf niet meer te horen is.

Overall is de band weinig verrassend, maar dat is meteen ook een troost. De leden leveren altijd een kwalitatief goede show af, met entertainment en al. Als je naar een concert van deze band gaat zul je niet snel teleurgesteld weggaan, je weet wat je kunt verwachten en dat krijg je dan ook: een feest van herkenning.
All Time Low is weer verliefd op Amsterdam geworden, en voor het eerst verliefd op Paradiso. Nou, laat ze vooral maar weer snel terugkomen.

All Time LowAll Time LowAll Time LowAll Time LowAll Time Low

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 57 andere volgers